Aliağa’da yaşananlar artık “iş kazası” olarak geçiştirilemez. Bu, göz göre göre işlenen iş cinayetleridir.
Sermaye, gerekli önlemleri almadan daha fazla kar elde etmenin hesabını yaparken işçiler ekmek parası uğruna canından oluyor. Patronların sırtı sıvazlanıyor, bedeli ise alın teriyle yaşayan emekçiler ödüyor. Bundan daha büyük bir adaletsizlik olabilir mi?
İşçi haklarının önündeki engeller kaldırılmadığı, demokratik örgütlenme ve sendikal haklar güvence altına alınmadığı sürece bu cinayetler, kar hırsının kurbanı olmaya devam edecektir. Çünkü bu düzende yasalar çoğu zaman emekçiyi değil, sermayeyi koruyor. Patronların kazandığı her kuruşun ardında bir işçinin alın teri, gözyaşı, hatta canı bulunmaktadır.
İş güvenliğinin hiçe sayıldığı bir ülkede yaşıyoruz. Her yıl madenlerde, fabrikalarda, tersanelerde ve inşaatlarda onlarca, yüzlerce emekçi hayatını kaybediyor. İş güvenliği konusunda gelişmiş ülkelerin çok gerisindeyiz. Ölüm “kader” diye açıklanırken, patronların kasasına giren para meşru görülüyor. Oysa kader değil, cinayettir, ihmaldir, denetimsizliktir, sorumsuzluktur.
Bugün işe giden bir işçi, sanki ailesiyle değil de Azrail ile vedalaşıyormuş gibi evinden çıkıyor. Hiçbir emekçi, akşam evine sağ salim dönüp dönemeyeceğini düşünerek çalışmak zorunda değildir.
Bu düzen değişmelidir.
İş güvenliğine yatırım yapmamak, maliyet hesabı yapılarak olmaz. Bu yaşananlar insan hayatını hiçe saymaktır. Bunun adı ihmal değil, ağır sorumluluktur. Bu nedenle gerekli önlemleri almayan işverenler ve denetim görevini yerine getirmeyen kamu görevlileri en ağır yaptırımlarla hesap vermelidir.
Siyasi sorumlular da artık hesap vermelidirler.
Daha kaç maden çökecek?
Daha kaç otel yanacak?
Daha kaç fabrikada patlama yaşanacak?
Daha kaç inşaatta işçiler enkaz altında kalacak?
Daha kaç evin ocağı sönecek ki gerçek anlamda önlem alacaksınız?
