Eylül ayı nasıl bitti, ne ara ekim ayı oldu, daha yeni yeni idrak ediyorum.
Geçen hafta sevgilimin beklenmedik şekilde ortaya çıkan rahatsızlığından sizlere bahsetmiştim. Pazartesi günü hastaneden taburcu olup İstanbul’a ayak bastık ama bende kalem oynatacak hâl kalmadı. Üzerimdeki gerginlik, ruhumun yorgunluğu ancak geçiyor.
Öğrendiğimize göre akciğere emboli atması oldukça büyük bir olaymış. Siz siz olun, vücudunuzdaki sinyallere mutlaka kulak verin. Biz bu olay patlak verene kadar Murat'ı grip oluyor sanıyorduk; meğer durum bambaşkaymış...
Doktorlardan öğrendiğimiz bilgiye göre kara hava hiç fark etmez, uzun yolculuklarda mutlaka varis çorabı giymeliymişiz. Ve araba ile seyahat ediyorsak mola verdiğimizde on dakika olsun yürüyüş yapmalıymışız, çünkü bacaklardaki kan dolaşımını sağlamamız gerekiyormuş. Yani yok artık öyle, arkamızdan atlı kovalıyormuş gibi yolculuk yapmak...
Biz yüreğimiz ağzımıza geldikten sonra bunu öğrendik, aman sizin kulağınıza küpe olsun. Neyse, şükür geldi geçti...
AZ KALDI...
(Deneme yazılarımdan...)
Az kaldı, az! Yıkandık mı ıslak saçla sokağa fırlamamaya, bir şort, bir lastik ayakkabı giyerim keyfime bakarım dememeye, naftalin kokulu kazakları çıkartmaya, lahana bebek gibi sarıp sarmalanmaya, kar geliyor gelecek sohbetlerine, kestane kebap yemesi çok sevap diyen kestanecilerin sokakları kuşatmasına, boza seslerinin mahalleyi inletmesine, ıhlamur, adaçayı çaylarının yeniden revaçta olmasına, "Ay bu pazar hava kasvetli, mısır patlatıp evde film izleyelim mi?" tembelliğine, dumanı üzerinde çorbalar içmeye, kivi, portakal, mandalina, nar, ayva yiyip yazın meyvelerini yâd etmeye, kurulan turşuların yenmesine, güveçte kuru fasulye pişirmeye, "Üff çok soğuk, dondum, içim titriyor" demeye, sıcak çikolata, salep içmeye, erkenden havanın kararmasına ve karanlıkta uyanmaya, Cadılar Bayramı'na ve de karnaval tadındaki aralık ayına çok az kaldı...
Sevgili evren; hafta sonunda sağlığımız zımba gibi olsun, varsa içimizi karartan bulutlar tez zamanda dağılsın, bolluk bereket eksik olmasın, yüzümüzde güller açsın, şans yağmur olup tepemizden yağsın, mutluluk şarkıları söyleyelim hepimiz, lütfen...
Pazartesi gününe kadar hoş kalın, hoşça kalın.
