14 yaşında bir kız çocuğu yetiştirme yurdunda kalıyor, oradan teyzesi çıkartıyor. Derken üç ay önce eniştesi tarafından kaçırılıyor; iki gün önce de bulunuyor. Kız çocuğunu, annesi ve teyzesinin eşi birlikte kötü yola düşürüyorlar. Bitmedi; teyzesi müzikholde çalışmaya zorluyor. Bitmedi; eniştesi uyuşturucu madde kullanması için işkence uyguluyor. Bitmedi; enişte üç ay içinde kızcağızı maalesef pazarlıyor.
Yukarıda yazdıklarımın hiçbiri ne yazık ki bir kitaptan alıntı değil... Dün televizyon kanalları arasında gezinirken Esra Erol’un programında söz konusu diyaloğa rastlayınca resmen kanım dondu. Oturduğum yerden uzun bir süre kıpırdayamadım.
Olay Türkiye’de yaşanıyor ve iddiaların odağında 14 yaşında bir kız çocuğu var. Eğer anlatılanlar gerçekse, vah benim güzel memleketime! Anne anne değil, teyze teyze değil, enişte deseniz o da enişte değil... Bir annenin doğurduğu evladına bunları layık görüyor olması ne kadar acı, ne kadar dehşet verici... İsmi lazım değil, o kadını "anne" kelimesi ile yan yana koymak; kelimenin anlamına, ağırlığına ihanet...
Eğer anlatılanlar doğru ise hep dediğim bir söz vardır: Herkes anne olamaz. Zor iştir anne olmak; doğadaki canlar da anne oluyor ama yavrularını uçan sinekten bile sakınıyorlar.
İşin korkuncu, bu ne ilk vaka ne de son… Cehaletin bitmesi şart; yoksa daha çok saçımızı başımızı yolacağız.
Pes diyorum, gerçekten bize neler oluyor!..
Sevgili evren; hafta sonumuz sağlık, sıhhat, bolluk, bereket, mutluluk, huzur, sevgi ve şans içinde geçsin; bedbaht vaziyetler uzak dursun hepimizden lütfen.
Pazartesi gününe kadar hoş kalın, hoşça kalın.
