Biz resmen kötülükler içinde yüzen bir memleket olduk.
Ağzı süt kokan 18 aylık bebeği, Türkiye’nin cennet köşelerinden birinde hunharca öldürdüler. Sorsanız ya kargalar ya da şeytan aldı götürdü. Henüz bu saate kadar Ecrin bebeğe kimin ya da kimlerin kirli ellerinin uzandığına dair bir bulgu yok.
Ecrin bebeği daha toprağa vermeden, amcasından hamile kalan 13 yaşındaki kız çocuğunun haberi gırtlağıma koca bir yumru gibi oturdu. Dünden bugüne bunun gibi nice acı olayla sarsıldık ve ne acıdır ki bunların ardı arkasının kesilmeyeceğini biliyoruz.
Lanet okuyoruz, sinkaflı kelimeler söylüyoruz, ayağa kalkıyoruz; yok, yok, yok... Sonuç sıfır! Ben şahsen idam taraftarı değilim; çünkü onun nihai bir çözüm olduğuna inanmıyorum. Elbette suçlunun yanağını okşayalım demiyorum ama kalıcı bir çözüm olmalı ve bunun ilk önemli adımı eğitimdir. Cehaleti eğitimle ortadan kaldıracağımız hepimizce malum. Eğitim sadece okulla sınırlı değildir, ailede başlar. Önce aileler çocuklarını eğitmeli; her yanlışta sırtlarını sıvazlamamalı, üç maymunu oynamamalı... "Kızdır, eksik etektir", "Erkektir, yapar aferin" dememeli. Böyle olunca kız erken yaşta kocaya, oğlan sokakta serseriliğe gidiyor...
Yazımın en başında "Kötülükler memleketi olduk" demiştim. Peki ya adını dahi anmak istemediğim, pedofili içerikli kitabın yazarına ne demeli? "Kim bilir kimler okudu, kimler etkilendi?" diye içimden geçiyor. Çok fena olduk biz, çok fena... Tek bir paragrafını okumaya çalışırken bile başıma ağrılar girdi. Kitabın geri kalanını düşünmek dahi istemiyorum.
Çocuklara uzanan kirli ellere karşı ivedilikle çözüm bulunmalı. Bir yaşmış, on yaşmış hiç fark etmez; bu suçlular gün görmemiş dehlizlerde hapsolmalı...
Unutmayın; ne ekersek onu biçeriz!..
Sevgili evren; arife sabahına dek hafta sonumuz sağlık, sıhhat, bolluk, bereket, huzur, mutluluk, şans, sevgi ve enfes haberlerle dolu geçsin lütfen...
Pazartesi gününe kadar hoş kalın, hoşça kalın.
