O, çölün ortasında kuytu bir yerde dünyaya gelmişti. Kuytuydu dünyayı şereflendirdiği yer ama dünyaya geldiğinin farkındaydı her şey; farkındaydı ins ü cin onun dünyaya gelişinin...
Temiz bir soydan geliyordu. Babası henüz dünyaya gelmeden birkaç ay önce, annesi ise o altı yaşlarındayken onu bırakıp bâki âleme göç etmişti. Dedesinin himayesinde, amcalarının korumasında uzun süre yaşadı. Ticaretle uğraştı. Bölgede parmakla gösterilen en güvenilir insan olmuştu.
Kendine güvenmeyen O’na güveniyordu. Zira O; zulmün, ihanetin, akla gelen gelmeyen kötü olan pek çok şeyin en yaygın olduğu bölgede en güvenilirdi. Emindi, o Muhammedü’l-Emin’di (sav).
Hz. Hatice Mekke’de soylu ve zengin bir hanımdır. Eşi öldükten sonra güvenilir bulduğu kimselerle ticaret yaparak hayatını sürdürmektedir. Bir tavsiye üzerine, çevresinde üstün ahlak sahibi ve güvenilir bir genç olarak tanınan Hz. Muhammed (sav) ile bir iş anlaşması yapar ve kölesi Meysere ile birlikte ticaret için Suriye’ye gitmesini ister.
Peygamber Efendimiz’in (sav) bu yolculuğu ticari açıdan oldukça başarılı geçer. Bu sonuçtan memnun kalan Hz. Hatice (ra) artık bütün ticaretini O’nunla devam ettirir. Daha sonra da bu durum evlilikle perçinlenir.
Tarihçiler Hazret-i Hatice’nin (ra) servetini; devrin zenginlik göstergesi olan evinin çatısının ipek iplerle ve yeşil ipekten bir kubbe yapılarak gösterildiğini yazarlar. Ticaret mallarını taşıyan binlerce devesi, hizmetini yerine getiren dört yüz civarında köle ve cariyesi vardı diye de rivayet edilir. Hatta Ebu Cehil ve Ukbe bin Ebi Muayt gibi Kureyş’in en zenginlerinin serveti, Hazret-i Hatice’nin mal varlığı karşısında hiç sayılacak düzeydeydi derler.
İşte öyle ki; Hz. Hatice (ra) Peygamber Efendimiz’le (sav) evlendikten sonra bütün mal varlığını Allah Resulü’nün (sav) kullanımına sunmuş, İslam’ı savunmak ve Müslümanları korumak için harcamıştır.
Hz. Hatice’yi (ra) her zaman hayırla yâd eden Peygamber Efendimiz (sav) şöyle buyurmuştur:
“Allah bana ondan daha hayırlısını vermemiştir: Herkes benim peygamberliğimi inkâr ederken, o bana inandı. Herkes beni yalanlarken o tasdik etti. İnsanlar mallarını esirgerken o malıyla bana destek oldu. Allah bana ondan çocuklar nasi
p etti.”
Peygamber Efendimiz (sav) vefat ettiklerinde, o zamanın zenginlik sembolü sayılan altın ve gümüşü kalmamıştı. Ancak üzerinde "Muhammedün Resulullah" yazısı bulunan gümüş bir mühür kalmıştı. Zaruri olarak kullandığı elbisesi, birkaç su kabı, içinde yıkandıkları tekne, iki adet kilim, bir çarşaf, makas, tarak, misvak gibi eşyaları; kılıç, ok, zırh, mızrak ve miğferden oluşan silahları; “Düldül” adındaki devesi; savaş ganimeti olarak payına düşen ve devlet reisi olarak bundan ihtiyaç sahiplerinin ihtiyaçlarını gidermekle yükümlü olduğu "Fedek" arazisinin yarısı, Ümmü’l-Kura’nın üçte biri, Hayber’den kendisine düşen beşte birlik pay ve Benî Nadir’deki bir kaleden ibaret olan arazi kalmıştı ki, bunların tamamını Müslümanlara tasadduk etmiş, dağıtmıştır (Tirmizî, Şemâil, 149).
Hz. Aişe’nin (ra) bildirdiğine göre Peygamberimiz (sav) şöyle buyurdu:
“Biz miras bırakmayız; bizim geriye bıraktığımız her şeyimiz sadakadır.”
O bir insandı.
Eş idi.
Baba idi.
Devlet reisiydi.
Peygamber olarak da Allah’ın son elçisiydi.
Onda Allah vergisi birçok duygu da vardı.
Onun hayatında hiçbir şekilde yanlış yoktu. Hayatında yönettiği devletinin, ümmetinin zerre miktar malı yoktu; üstelik eşinin ve kendisinin bütün mal varlığını davası için, hak olan yolu için sarf etmişti.
Hatta öyle bir zaman olmuştur ki ailesinin yiyeceği için borç almış ve zırhını rehin olarak vermiştir. Hâsılı; peygamberliği ve yöneticiliği kullanarak mal üstüne mal biriktirmemiş; ümmetin malını, servetini "benim, milletin variyetinin şu kadarı benim tabiî hakkım, onlar bana düşen hissedir" dememiş, üstelik eşinin ve kendisinin ellerinde ne varsa onu da iman ve Kur'an hizmetlerinde, fakir fukaranın imdadına yetişmek için kullanmıştır. Dünya menfaati veya menfaat temini için değil, sadece Hakk'ın rızası için hareket etmiştir.
BİR TEKLİF
Tamam, "Hiç kimse Hz. Peygamber (sav) olamaz, Hz. Hatice (ra) olamaz" diyorsun, doğru. Ama hiç olmazsa onlar gibi olmaya, onlara benzemeye çalışarak çabalanamaz mı? Çabalanır...
Mesele din ya da dindarlık değil. Din, herkesin kendi bileceği bir durumdur. Fakat bizi yönetecek olanlar;
Ellerindeki malı, mülkü, serveti vatandaşa dağıtmasa bile devletin veya şahısların malına gizli açık el koymayan,
Eşine dostuna mal aktarmayan,
Birilerine kıyak geçmeyen,
Akraba kayırma olan nepotizm yerine hakkı hukuku baş tacı eden,
Her şeyden öte insaniyeti ön plana çıkararak hareket eden,
Referansı genel geçer insani ve ahlaki kurallar olan birileri olsa, dünya ve hayat daha güzel olmaz mı?
Bir ses:
— Yönetilen olarak, halk olarak siz öyle misiniz ki?
Evet ya da hayır demek neyi değiştirir, neyi değiştirmez? Bu konu herkesin vicdanına havale... Herkes kendini bilir ancak bu özellikleri ve daha fazlasını herkes yöneticisinde arar. Genel ya da yerel seçimde de bu özellikler dikkate alınmalı değil mi? Mantıken evet.
O zaman, daha çok şey listelenebilecekken yukarıda takdim ettiğim birkaç maddenin vicdan ölçeğinde göz önünde bulundurulmasını arzu ederek sadece bir teklif yapacağım. Teklifim: Sizin de seslendiremeseniz bile vicdanen doğrulayacağınız, en azından dudaklarınızı ısırıp kafanızı sallayacağınız bir teklif. İnce eleyip sık dokuyun, kırk ölçüp bir biçin, yandaşlığı tarafgirliği bırakın; önümüzdeki seçimde mutlaka ama mutlaka oy kullanmaya giderek O’nu seçin...
Seçim? Cüzî irade, ikiden birini seçmektir; doğru-yanlış, hak-batıl, iyi-kötü, güzel-çirkin vs... İşte önünüzde iki yol ve seçme yeteneğine, yani cüzî iradeye sahip biz, siz, onlar... Buyurun...
Unutmayın ki yağmurdan sonra şemsiye açmak kimseye fayda sağlamaz. (27.03.2019)
Bir Söz: Siz nasıl olursanız yöneticileriniz de öyle olursunuz. (Hadis)
Bir Yakarış: Allah’ım, merhametsizleri bize musallat etme. (Tirmizî, Daâvât, 79)
Bir Yüce Söz: Bir kavim kendini bozmadıkça Allah onları bozmaz. (Ra‘d Suresi, 13/11)
