Bugün günlerden “Dünya Down Sendromu Farkındalık Günü”... Özel canları fark etmemiz için illa yılda bir güne mi ihtiyacımız var? Yeter ki gönül gözümüz açık olsun. Onların bizlerden tek farkı 1 kromozomdur; bu yüzden o kıymetli evlatları görünce öcü görmüş gibi davranan insanları asla anlamıyorum. Hele bir de onları sadece böyle özel günlerde akıllarına getirenleri hiç...
Bu çocukların ebeveynlerinin manevi olarak işleri o kadar zor ki... Etrafınızda böyle tanıdıklarınız varsa, o değerli ailelerden lütfen desteğinizi esirgemeyin. Bunu sizden gören çocuklarınız empati duygusu gelişmiş, farkında olan gençler olarak hayata 1-0 önde başlarlar.
HOŞ GELDİN BAHAR...
Kutlama...
Ben bahar âşık olurum...
Bahar geldiğinde mi ben böyle olurum, yoksa böyle olduğumda mı gelir bahar...
Adın bahardı...
Mevsim bahardır... İkinci bahar...
Mevsimlerden bahara gün itibarıyla giriş yaptığımıza göre, yukarıdaki şarkıları mırıldanmanın vakti gelmiş demektir.
Lise yıllarımda okuldan kaçmak için en büyük bahanemiz, güneşi gördüğümüz bahar aylarıydı. Kalın çoraplar fırlatılmış, yerini şoset çoraplar almış, kazaklar gitmiş, ince hırkalar gelmiş; umurumuzda mı dünya... Sabahtan Bebek’te arkadaşlarla buluşulur, günün tadı çıkarılırdı. Eminim, bu durum gençler arasında hâlâ devam ediyordur. Eh, "Geldi bahar ayları gevşedi gönül yayları" diye boşuna söylememişler.
Yakında kirazlar, erikler tezgâhlara düşer, papatyalardan fallar tutulur. Çayır çimene koşulur, sandıklardan naftalin kokulu kıyafetler çıkarılır.
Efendim; bahar geldi, hoş geldi; bollukla, bereketle, coşkuyla, huzurla, dallarda filizlenen tomurcuklarla, dostlukla, sevgiyle, aşkla... Mutlu baharlar hepimize!
Sevgili evren; hafta sonumuz sağlıklı, bolluk içinde, bereketli, huzurlu, mutlu, refah, ferah, ışıl ışıl, gamsız ve tasasız geçsin lütfen.
Pazartesi gününe kadar hoş kalın, hoşça kalın.
