Gözümüzün önünde akıp giden koskoca bir ekosistem sessizce eriyor. Akşamüstü balkon sefalarında lambanın etrafında dönen o minik pervaneler, yaz gecelerinin vazgeçilmezi cırcır böcekleri, toprağın altını miş gibi havalandıran karıncalar... Onları çoğumuz birer "ev kısıtlayıcısı" ya da "haşere" olarak görüp geçiyoruz. Oysa geride bıraktığımız son otuz yılda, böcek popülasyonlarında yaşanan dramatik düşüş, sessiz ama çok büyük bir felaketin habercisi. Bilim insanları uzun süredir uyarıyor: Böcekler gidince, bizim de bu gezegendeki vaktimiz hızla tükenecek.
İşin aslı şu ki, böcekler sadece doğanın birer figüranı değil; dünyanın görünmeyen başrol oyuncuları. Polinasyonun (çiçek tozu taşınmasının) ezici bir çoğunluğu bu minik canlıların sırtında dönüyor. Domatesimiz, biberimiz, elmamız, kahvemiz... Masamızdaki her on lokmadan dördü böceklerin özverili çalışmasına borçlu. Onlar olmadan tarım, tarım olmadan da insanlık için gıda güvenliği diye bir şeyden söz etmek imkânsız. Besin zincirinin en alt halkasını oluşturan bu canlıların yok olması, kuşlardan balıklara kadar tüm yaban hayatının çöküşü demek. Çarkın ilk dişlisi kırıldığında, geride kalan büyük mekanizmanın ne kadar dayanabileceğini tahmin etmek güç değil.
İnsanoğlu olarak doğayı fethedilecek bir düşman, çevreyi de sınırsız bir kaynak sandığımız sürece bu senaryo kaçınılmazlaşıyor. Betonlaşma, aşırı tarım ilaçları, iklim krizi ve ışık kirliliği, böceklerin yaşam alanlarını adeta birer mezarlığa çevirdi. Onların kaybı, doğanın bize gönderdiği en net ve en acil "erken uyarı" zili.
Unutmayalım; doğa biz olmadan da milyonlarca yıl var olabildi ama biz böcekler olmadan birkaç yıldan fazla hayatta kalamayız. Belki de dönüp arkamıza bakmanın, gökyüzündeki sessizliğin nedenini sorgulamanın tam vakti. Çünkü asıl geri sayım, o minik kanatlar çırpmayı bıraktığı an başladı.
