ALAN RAZI SATAN RAZI

Bu buluşmamızda da iki latife olsun soframızda. Uzmanların görüşüne göre stres, birçok kötülüğün anasıdır. Azıcık stres atalım.

Afrika’nın balta girmemiş ormanlarındaki çadır devletlerinden birinde yöneticilerin başı ekonomik yönden, enflasyondan, siyasal yönlerden ve iç barışsızlıktan ötürü sıkışır. Ne yapsak, ne etsek diye düşünürken aksakallı ihtiyarlardan, güngörmüş tecrübelilerden biri komşu ülkeyi göstererek, "Orada da aynı sıkıntılar var ama gül gibi geçinip gidiyorlar" der.

Mal bulmuş Mağribi gibi sevinirler ve hemen orayla irtibata geçip randevulaşırlar. Yolculuk günü gelmeden değerli süs eşyaları, hediyeler vb. alınır. Gün gelince de binilip uçaklara komşuya varılır.

— Tık tık, iyi günler! diyerek girilir içeri. Eş, dost ve hoş sohbetin ardından baş başa görüşür iki kabilenin reisi. Sıkıntılı olan reis ötekine:— Ya reisim, durum şöyle şöyle, sıkıntıdayım. Siz nasıl idare ediyorsunuz halkınızı, sessiz sedasız gül gibi geçinip gidiyorlar?— Dinle, sevgili reisim, dinle...— Tabii, buyurunuz, sizi dinliyorum. — Dinle, sevgili dostum, dinle... — Nasıl yani? — Din ile... — Haaa... Anladım... Başka ülkelerde futbolla, sinema, tiyatro vb. ile durumu götürdüklerini duymuştum ama bu hiç aklıma gelmemişti. Teşekkürler üstadım, ver elini öpeyim... — Estağfirullah efendim, estağfirullah...

Yine bu çadır devletinden şöyle bir olay aktarılır: Orada herkes tilki, herkes kurnazdır; kafalarda kırk tilki döner ama hiçbirinin kuyruğu birbirine değmez. Herkes herkesin cemaziyülevvelini bilir. Böyle olunca da herkesin bir karşı hamlesi vardır ve hemen o hamleyi yapar.

Papaz, az ilerisinde duran zangoça sorar:— Sen mi içiyorsun gizli gizli kutsal şarabı?

Zangoç’ta derin bir sessizlik... Papaz bu suskunluğa mana veremez ve fakat kızarak tekrar sorar:— Sana soruyorum be adam! Duymuyor musun?— Hayır, buradan hiçbir şey duyulmuyor efendim!— Olacak şey mi, iki adım öteden beni duymamak?

Zangoç bıyık altından gülmüştür: — İsterseniz yer değiştirelim, kendiniz bakın ve görün...

Yer değiştirirler. Bu kez zangoç seslenir:— Kilise için toplanan yardımları kim iç ediyor, Papaz Efendi?

Papaz kendi kendine söylenir:— Hakikaten yahu! Buradan hiçbir şey duyulmuyor.

Burada bir açıklama yapmak gerekir: Her ne kadar din mensupları örnek gösterilmişse de teşbihte hata olmasın, bir grubu yermek değil durumu açıklamak ve akla yakınlaştırmak adına yapılan bir benzetmedir; her kesimi ilgilendiren bir durumdur. Hedef kesinlikle yok, yarası olan gocunur!

Dini siyasete alet etmek mi bu? Hayır...

Yılmaz Özdil’in Mustafa Kemal kitabı muhtelif yönlerden bir hayli ses getirdi. Henüz okumadım ama basına yansıyan içerik hakkındaki söylentiler muhakkiklerce incelenirse durum netleşir; yasal yollar, prosedür neyi gerektirirse o yapılır. Bizi burası ilgilendirmez. Anadolu’muzda bu ve benzeri olaylar için söylenen bir söz vardır: "Ali aldı, Ayşe verdi, kime ne?"

Neymiş efendim? (Aslında piyasada 15-20 liraya da var olan ve özel koleksiyonlar dünyada çok daha yüksek fiyatlarla bulunabilen eserler göz ardı ediliyor.) 2.500 liraya satılmış, bu fiyata kitap mı olurmuş, şu kadar para "indira gandi" edilmiş deniyor.

Kime ne? Sen de yaz, satabiliyorsan sen de istediğin fiyattan sat 2.500’e!

Bu ve benzeri eleştirilerde niyet Özdil’i çekememek mi, Mustafa Kemal’i unutturmak mı yoksa paraya tamah amaçlı mı? Hiçbiri değilse ne için acaba? Alan razı, satan razı; üçüncü kişiye ne oluyor? (02.02.2019)

Bir Söz: "Dünyadaki en karlı ticaret din tüccarlığıdır. Sermayesi yalan, müşterisi cahildir!" — Aziz Nesin