Şan, şeref, fazilet ve erdem; ne şöhrette, ne servette, ne ihtişamda ne de dünya tuzaklarının büyüğü olan makamdadır. Aslında bunlar birer gölge, onlarla sarmaş dolaş olan ise gölgede dinlenen bir ölümlüdür.
Şan, şeref, fazilet, erdem, servet, ihtişam ve makam... Hepsi, insan olan ve insanlıktan nasibini alanlar için yaratıcısını memnun edecek birer basamaktır. Asla üstünlük taslamak için kullanılacak vasıflar da değildir; zira üstünlük takvadedir. Hele ki makam, iki dünyada da ateşten gömlek olmakla birlikte hak ve adalete uygun hareket edildiği takdirde hesabı kitabı olan, ancak hesap vermesi nispeten kolay bir mevkidir; aksi takdirde...
"Bir gün Allah Resûlü'nü ziyarete gitmiştim. İçeri girdim. Allah Resûlü bir hasır üzerine yattığı için yüzüne hasırın izleri çıkmıştı. Tahtadan yapılmış olan dolaba baktım; bir tasın içinde sadece biraz arpa vardı. Bu manzara karşısında duygulandım, gözlerim doldu ve kendisine:— Ey Allah’ın Resûlü! Kisralar ve Kayserler saraylarında lüks ve rahat içinde yaşarlarken sen burada sıcağın altında, mübarek vücuduna hasırın izleri çıkmış olarak yatıyorsun. Hâlbuki sen Allah’ın Resûlüsün. Müsaade etsen de sana bir yumuşak yatak yaptırsak..." Der Hz. Ömer. Allah Resûlü tebessümle yüzüme bakıp:"— İstemez misin yâ Ömer! Dünya onların, ahiret ise bizim olsun?" buyurdu.
Dönem Hz. Ömer (ra) devri. Humus'a vali tayin edilecektir. Adaylar içinde Said bin Âmir hazretleri de vardır fakat o, vali olmayı pek istemez. Ancak Hz. Ömer'in emrine itaat ederek Humus'a vali tayin edilir.
Valiliği zamanında Hz. Said bin Âmir, bugünkü yöneticilerin muhtemelen anlayamayacağı son derece fakir bir hayat yaşamıştır. Hz. Ömer Humus'a geldiğinde fakirlerin bir listesinin çıkarılmasını ister; fakat listede Said bin Âmir hazretlerinin ismini de görünce çok şaşırır: — Said bin Âmir'i niçin listeye yazdınız? Yani şehrin valisinin isminin bu listede işi nedir? diye sorar. — Valimiz fakirdir. Devamlı "Rüşvet alan da veren de cehennemdedir" hadis-i şerifini okur ve en küçük bir hediyeyi dahi kabul etmez, derler.
Hz. Ömer, Said bin Âmir'e bir miktar para tahsis eder fakat o, yine o paranın az bir miktarını kendi ihtiyaçlarına harcayıp büyük kısmını fakir fukaraya dağıtır. Halktan, valilerinden memnun olup olmadığını sorar Hz. Ömer. Halk da memnun olduklarını söyler, fakat... — Bir kusuru mu var? der Halife. Önce tereddüt ederler, sonra: — Şu şu dört kusuru vardır, derler ve kendilerinin kusur dediklerini sıralarlar. Bunun üzerine Hz. Ömer, Vali Said bin Âmir hazretlerini Medine-i Münevvere'ye çağırır. İlk üç kusurun yeri bu yazımla alakalı olmadığından geçiyorum ve dördüncü kusur olarak kendine aktarılan problemi ona sorar Halife Hz. Ömer (ra). Der ki:— Haftada bir gün evine çekilir, hiç kimseyi kabul etmezmişsin.— Yâ emîre'l-mü'minîn! Doğrudur, izah edeyim, der: Haftada bir gün evime çekilip hiç kimse ile görüşmememin sebebi, başka giyecek elbisem olmadığından, yıkadığım elbiselerim kuruyuncaya kadar kimseyi kabul edemiyorum; meselenin aslı budur.
Önden gidenler, arkadan gidenler, korumalar falan filan vesaire hayatlarının olmazsa olmazı olanlar nasıl anlayabilir bugün bu durumu?
Uzattım, söylemem gerekeni söylemeden... Fakat yazdıklarım lafügüzaf değil, birer hayat incisidir.
"Siyasal İslam" deyip yola çıkanlar için kasa, masa ve nisa konusunda dirayetli olamadıkları gibi söylemler Siyasal İslam içinden, yer yer de dışından yayılmıştı bir dönem. Bu söylentiler kimi zaman samimi, ikaz mahiyetinde, kimi zaman da kıskançlıkla birlikte bir şeyler söylemiş olmak içindi. Atatürkçüler içinde de benzer söylemler geriye bakıldığında elbette zaman zaman olmuştur. Onlar ki dün olduğu gibi bugün de; kimi Siyasal İslamcılar hatta bir kısım Müslümanlar Atatürkçüleri ve Atatürk’ü çıkar amaçlı kullanmakla, kimi Atatürkçüler de ayrım gayrım yapmadan herkesi İslam’ı çıkar amaçlı kullandıklarını söyleyerek suçlamaktadırlar. Bu ve benzeri kısır, faydasız söylemlerle zihinleri yormakta, akılları karıştırmakta, fitneye sebep olmaktadırlar. Ülkemizin enerjisini boşa götürmekte, faydasız hâle getirmektedirler.
Aslında doğru örnekler ortadadır, fakat "Siyasal İslamcıyız" diyenler İslam’ı, "Atatürkçüyüz" diyenler de Atatürk’ü anlamakta aciz kalmışlardır. İslamcıyız diyenler İslam’ı, Atatürkçüyüz diyenler de Atatürk’ü doğru anlayabilmiş olsalardı, sanıyorum ülkemiz daha aydın, daha parlak, yani muasır medeniyet seviyesinin üstünde olacaktı.
Olmadı...
O zaman şimdilerde yerelde yönetilmek için birilerini seçme vetiresindeyiz. Ne Siyasal İslamcılık ne Atatürkçülük yapanları değil, kullananları değil; yani İslam’ı ve/veya Atatürk’ü doğru anlamış olanları, samimi olarak o düşünceleri yaşayanları, yaşatanları, sözü ile yaptığı aynı olan dürüst insanları tercih edip onları seçmeliyiz. (23.01.2019)
Son Söz Şiirce Kimin ne söylüyor dili Kıyasla kâl ile fiili Uymazsa olma safça kefili Uyanıp da seçmeli rüya ile gerçeği (Endâze)
