Öğrenciler kitap okumuyormuş:— Sana ne, sen kendin oku!
Öğrencilerde sigara ve uyuşturucu kullanımı ilkokul, ortaokul düzeyine inmiş:— Bana ne, sana ne...
Çocuklarda saygı kalmamış:— Benim çocuğum saygılı, karışmam gerisine; ayrıca bundan sana ne...
Edep, ahlak hak getire:— Sana ne...
Ahlâkî çöküntü gümbür gümbür geliyor:— Sana ne, sen çekil kenara...
Yalan söylemek toplumda normal hâle gelmiş ve yalancılar saygı görüyor:— Sana ne, kim ne söylerse söylesin...
Televizyonlarda diziler aile yapısını bozuyor:— Sana ne, ben seyretmiyorum, sen de seyretme...
Çeşit çeşit kumar özelliği taşıyan oyunlar yaygınlaşmış:— Ben oynamıyorum ki, bana ne...
Faizli kredilerde büyük artış olmuş; faizle kredi çekip çeşitli mal mülk alıyormuş sayın halkımız. Hatta kredi borcunu kredi çekerek ödeme kolaylığı sunuyormuş Müslüman yöneticilerimiz, Müslüman gayrimüslim sayın halkımıza:— Bana ne...
Cinayetler artmış; kadına, erkeğe, çocuğa, hatta hayvanlara şiddet uygulanıyormuş:— Bana ne...
Çocuk gelin ve çocuk anne (!) sayısı ülkemizde de bir hayli artmış. Yardım kuruluşu Save the Children'a göre ise dünya genelinde her yedi saniyede bir, 15 yaşın altındaki bir kız çocuğu evlendiriliyormuş. Ne dersin?:— Bana ne, benim kız çocuğum yok; hem ben yurt dışında yaşıyorum, oradaki çocuklardan bana ne.
Ülkemizde, verilen cezalarla mağduriyet yaşandığı bahanesiyle raftan indirilen “erken yaşta evliliklerden kaynaklanan cezaları affedecek” düzenleme ile tutuklu bulunan 10 bin civarında kişi tahliye edilecekmiş ve bunda da oy kapma telaşı varmış diye bir söylenti var...:— Öyle bir derdim yok. Bana ne... İlgilenmiyorum, ilgilendirmez beni...
Hatay’da bir köpek çöpe bırakılan bir bebeği kurtarmış..!:— Ben köpek sevmem.
İnsanların insanî özellikleri tükeniyor:— Sana ne...
Şu olumsuzluklar oluyor, duyarlı olsak...:— Sana ne, sen işine bak.
Dürüst insanlar sindirilmeye çalışılıyor:— Sana ne...
Haksızlıklar yapılıyor:— Bana ne, sana ne kardeşim..!
Hakkı savunmak lazım değil mi?:— Sana ne, sen avukat mısın; başkası savunsun.
Susacak mı insan olanlar?:— Ben anlamam...
Birçok insansı varlık çocuklara cinsel istismardan yargılanmakta:— Kim görmüş... Sana ne...
Bir dayı yeğenini taciz etmiş...:— Aile içine karışmam, ilgilenmem bana ne, hem...
Garip garip fetvalar dolaşıyor ortalıkta...:— Ağam bilir, ben anlamam...
Hukuk rafa kalkmış diyorlar...:— Öldürsen yorum yapmam, karışmam ben, uzak dur benden, hain misin sen!?
Çevreci (!) poşet mevzusuna ne diyorsun?:— Ben bilmem, eşim bilir. Ne dersin aşkım?
Bu poşet mevzusunda muhtelif rantlar dönüyor mu? Koku geliyor mu?:— İlgilenmiyorum; dönme dolaptan midem bulanır, gribim üzerinize afiyet, koku alamıyorum.
Şunlar olu...— Bana ne...
Bunlara ne deni...— Bana ne... Sana ne...
Tamam, sana ne, bana ne, anladım fakat; Biz birlikte yaşadığımız dindaş kardeşimizin, aynı kimliği taşıdığımız vatandaşımızın, komşumuzun, arkadaşımızın, akrabamızın sıkıntısıyla, derdiyle dertlenmeyecek miyiz? Onun boynunda gördüğümüz akrebi çekmeyecek miyiz? Şahsî haz ve çıkarlarımızı düşünerek toplumumuzun yaralarını tedavi etmeyecek miyiz? Onların derdi bizim derdimiz değil mi?
Hep ‘sana ne’ ya da ‘bana ne’ ile, ya da ‘susarak’, ‘görmezden gelerek’, ‘duymazdan gelerek’ geçiştirecek miyiz? Bu böyle olmaz, olmamalı dediğimizde hep susturulacak, neme lazımcı mı olacağız?
Cihan padişahı Kanuni Sultan Süleyman’ı bir gün bir düşünce aldı: Dünyanın en büyük ve kudretli devleti olan Osmanlı, gün gelir de yıkılır mıydı? Her alanda zirve olan böyle bir devlet yıkılacaksa bunun sebebi ne olabilirdi?
Koca Sultan, gece gündüz kafasını meşgul eden bu sorunun cevabını bulup devletinin ömrünü uzatabileceği kadar uzatma niyetindedir. Niyetini, aynı zamanda süt kardeşi olan devrin âlimlerinden Yahya Efendi’ye bir mektupla bildirir:
— Sen ilâhî sırlara vâkıfsın. Kerem eyle de bizi aydınlat. Bir devlet hangi hâlde çöker? Osmanoğulları’nın akıbeti nice olur? Bir gün olur da izmihlâle uğrar mı?
Sultan Süleyman’dan gelen bu mektubu okuyan Yahya Efendi’nin cevabı gayet kısadır: — Neme lazım, Sultanım!
Topkapı Sarayı’nda bu cevabı hayretle okuyan Sultan, bu söze bir manâ veremeyince endişesi daha da artar. Zira “Yahya Efendi gibi bir zat, ciddi bir meseleye böylesine basit bir cevap vermez” diye düşünür ve kendi kendine söylenmeye başlar: — Acaba bilmediğimiz bir manâ mı vardır bu cevapta?
Sonra kalkıp Yahya Efendi’nin Beşiktaş’taki dergâhına gider. Bu sefer sitem dolu bir şekilde sorusunu tekrarlar: — Mektubuma cevap ver. Bizi geçiştirme, soruyu ciddiye al!
Yahya Efendi: — Sultanım, sizin sorunuzu ciddiye almamak kabil mi? Ben sorunuzun üzerine iyice düşündüm ve kanaatimi de açıkça arz ettim. — İyi ama bu cevaptan bir şey anlamadım. Sadece “Neme lazım, Sultanım!” demişsiniz. Sanki “Beni böyle işlere karıştırma” der gibi bir manâ çıkarıyorum.
Yahya Efendi bunun üzerine: — Sultanım! Bir devlette zulüm yayılırsa, haksızlıklar ayyuka çıkarsa... İşitenler de “Neme lazım” deyip uzaklaşırsa... Sonra koyunları kurtlar değil de çobanlar yerse, bilenler bunu söylemeyip susarsa, fakirlerin, muhtaçların, kimsesizlerin feryadı göklere çıkarsa, bunu da taşlardan başkası
Söylenenleri dinlerken ağlamaya başlayan Sultan, başını sallayarak bunları tasdik eder. Söz bitince de ikazlarının devamı için ve bu uyarılarını her zaman yapması için süt kardeşinden söz alıp oradan ayrılır. Teb’ası içinde kendisini ikaz eden böyle bir âlim olduğu için de Allah’a şükreder.
Son söz: Hâlâ sana ne ya da bana ne demek akıllıca mı?
