Yaz mevsiminin en büyük kumarı nedir bilir misiniz? Manavda devasa, kusursuz, kütür kütür duran o karpuzu seçip eve getirmek ve kestiğiniz anda karşınıza çıkan o beyaz, kabak kıvamındaki manzarayla baş başa kalmaktır! Hani o "kesme, patlar" esprileri eşliğinde büyük umutlarla bıçağı vurduğunuz an var ya... İşte o karpuz tohumundan başlayan hayal kırıklığı zinciri, inanın hayatta yediğimiz diğer kazıkların minik bir provası gibidir.
Hayat da böyle değil mi zaten? Dışarıdan bakarsın kabuğu pırıl pırıl, rengi yerinde, satıcısı binbir övgü düzüyor; "Bal, bal!" diyor. Eve bir getiriyorsun, ne tat var ne tuz, içi kelek çıkmış! İnsan ister istemez "Acaba yine nerede hata yaptık?" diye düşünüveriyor.
Hayatın Sürpriz(!) Darbeleri
Küçükken insan her şeyi güllük gülistanlık zanneder. Sanırsın ki herkes senin gibi saf, herkes inandığı kadar dürüst. Sonra büyüyorsun; biri işinde arkandan iş çeviriyor, diğeri dost sandığın yerden en kallavisinden bir "kazık darbesi" indiriveriyor. İnsanın ruhu duymuyor! Adam sana öyle bir gülümsüyor ki, sen karpuzun dışındaki o parlak kabuğa aldanıp masum masum bekliyorsun. Bıçak bir giriyor, meğer ortada ne tat kalmış ne güven.
Ama ne demişler? Yaşanan her hayal kırıklığı birer tecrübe, her kelek karpuz da hayata karşı birer refleks kazandırıyor insana. Artık manavda karpuz seçerken bile üstüne vura vura, sesini dinleye dinleye alıyoruz ya; insan ilişkilerinde de ince eleyip sık dokumayı o kazıklar öğretiyor ne çare!
LÜGAT 365...
Gelelim bu haftanın kelimesine:
GAFLET
Dalgınlık, dikkatsizlik, uyanık olmama durumu. Dilimize Arapçadan geçmiştir.
Şöyle bir arkaya dönüp bakıyorum da, yediğimiz kazıkların arkasında hep o minik gaflet anlarımız yok mu? İnsanın insana olan inancından mıdır bilmem, hep en zayıf anımızda yakalanırız. Olsun, yine de kalbimizi katılaştırmayalım; çünkü o şüpheci zırhı kuşanmak insanın ruhunu kurutur.
Sevgili evren; bizi dışı karpuz gibi içi kelek çıkan insanlardan, huzurumuzu sarsan o beklenmedik kazıklardan fersah fersah uzak tut, lütfen. Bırakın hayatın tatlısı dilimizde, neşesi de içimizde kalsın!
Haftaya görüşene dek, hoş kalın, hoşça kalın.
