Şehirin merkezinde, akıllı tahtaların, klimalı modern sınıfların konforunda öğretmenlik yapmak bir meslektir elbette; ama "orada", dağın başında, adını bile kimselerin bilmediği o koy köyde öğretmen olmak... İşte o, meslekten öte bir hayat mücadelesidir, bir gönül işidir, bir anıt dikme çabasıdır.
Haberlerde şöyle bir geçiverir ya "X köyünün okulu onarıldı" diye, o haberin arkasındaki gerçeği bir de o tahta kapıyı çalan, sabahın kör ayazında sobayı kendi elleriyle yakan öğretmene sormalı. Yolların kardan kapandığı, kelimenin tam anlamıyla hayatla bağın kesildiği o coğrafyalarda öğretmen olmak; sadece alfabe öğretmek değil, çocukların gözlerindeki o karanlığı kırmaya çalışmaktır.
"Bir çocuğun hayatına dokunmak, bir ülkenin kaderini yazmaktır."
Kimi zaman koli koli mont, bot bekler gözler;imi zaman da sadece bir "Aferin" in ne kadar büyük bir mucize yarattığını gösterir o uzak okullar. Çocukların o heyecanla koşan adımları, tahtaya yazılan ilk yamru yumru harfler var ya... Bütün o zorlukları, yalnızlığı ve yorgunluğu bir anda silip süpürmeye yeter de artar bile.
LÜGAT 365...
Gelelim bu haftanın kelimesine:
İRFAN
Anlama, seziş, bilgi ve kültür sahibi olma, bilgelik. Dilimize Arapçadan geçmiştir.
Şehirlerdeki bilgi yığınından ziyade, o dağın başındaki sınıflarda, kelimenin en saf ve hakiki manasıyla "irfan" saçan tüm fedakâr muallimlerimize selam olsun. Onlar sadece ders anlatmıyor, bu ülkenin yarınlarına köprü kuruyor.
Sevgili evren; yolların, dağların ötesinde bir umut yakan, çocukların ellerinden tutup onlara dünyayı gösteren o güzel yürekli öğretmenlerimizin sırtındaki yükü hafiflet, emeğini zayi etme, lütfen. Kalemimiz keskin, yolumuz aydınlık olsun!
Haftaya görüşene dek, hoş kalın, hoşça kalın.
