İstanbul’da denize / havuza girilmeyecek, çayıra / çimene yayılmayacak yegâne gün pazar günüdür...
Dün İstanbul’da sanki tepenize tencere kapağıyla basıyorlarmış gibi bir hava vardı. Müthiş sıcak ve nemli bir hava hâkimdi. Benim antiklimacı olmam meşhurdur, evin dört yanında pervaneler çalışıyordu, sanırsın Kazablanka’dayız.
Madem evdeyiz, tavla oynadık, kitap okuduk; baktık olmuyor, hadi film izleyelim dedik. Şöyle sabun köpüğü tadında, havaya uygun bir şeyler... Yabancı filmlere göz attım, hatta inat ettim, bir tane film bulamadım. Çoğunluğu bu sıcakta yorgan altına sokar, kurdeşen döktürür cinsten... Teyzenin Efsunlu Evi, Kampta Hortlak Var, Dayımın Evini Öcüler Bastı, Arka Bahçeden Gelen Fısıltılar, Yan Sokağın Gizemi... Elbette isimleri böyle değil ama hemen hepsi bu minvalde...
Nerede Julia Roberts, Richard Gere, Edward Norton, Tom Hanks, Drew Barrymore, Sandra Bullock, Goldie Hawn’lı romantik komediler ve onların hafızalara kazınmış müzikleri?
Madem öyle, "Yerli filmlerin nesi var?" deyip üç —evet, evet, tam üç— tane film arka arkaya izledik. Filmlere gelecek olursak; ilk ikisi aşk, gençlik, eğlence, komedi ve hüzünü içinde barındıran filmlerdi (Her Şey Aşktan, Mutluluk Zamanı). Üçüncüsü (Aşk Uykusu) gerçek hayattan alınmış bir dram filmiydi; izlerken hafiften duvara toslatıyor.
Son filmi bitirirken neredeyse akşam olmuştu. Bir pazar gününü böyle dolu dolu geçirmekten oldukça mutlu olmuştuk.
EV YAPIYORUZ...
Bu aralar tematik kanallardaki ev temalı programları izlemeye bayılıyorum. Programlar Amerika ve Avustralya’da geçiyor; artık ne vakit hangisine denk gelirsem izliyorum. Bazısı sıfırdan ev inşa ediyor, bazısı virane bir evi alıp baştan yaratıp satıyor, bazısı ise 1940 model evi alıp rüya hâline getiriyor. Ekip; iç mimarlar, dekoratörler, inşaatçılar ve emlakçılardan oluşuyor.
Hepsi sade ve doğal... Hatunlarda ne öyle abartılı kıyafet, ne boya kavanozuna düşmüş gibi makyaj ne de şişirilmiş dudaklar var. Keza beylerde de öyle, moda dergisinden fırlamış hâllerin esamesi okunmuyor. Oldukları gibiler; çivi de çakıyorlar, badana da yapıyorlar, çatıya da çıkıyorlar. Çoluk çocuk, dört ayaklı dostları hep beraber alıyorlar, restore ediyorlar ve satıyorlar.
Bizim memlekette olsa, programı ya sosyetik, burnundan kıl aldırmaz bir mimara yaptırırlar ya da ultra dekolte, pullu tuvalet giymiş yaşı geçkin, sözde meşhur botokslu sarışın şarkıcı ablalar geçer ekran karşısına. Ne boya tulumu giyerler ne de taş döşerler... Ayy, düşüncesi bile korkunç! İlk girdikleri evde fareyle göz göze gelip ardlarına bakmadan kaçarlar. Hahaaa, gözümün önüne birkaç isim geldi de gülmekten karnıma ağrı girdi. Vazgeçtim, taş yerinde ağırdır!
Biz boş yarışmalarla, abuk sabuk macera programlarıyla idare edelim. Nasılsa izleyeni çok... Haa, ben mi? Gördüğüm anda direkt zaplıyorum! Bakıyorum ev programı yok, kitaplarıma dönüyorum ya da sevgilimle koyu bir sohbete dalıyoruz.
Eğer denk gelirseniz mutlaka göz atın; izlerken bir anda "Şu duvarı mı kaldırsak?" şeklinde fikirler aklınızdan geçmeye başlıyor. Yani tek tehlikeli yanı o, hani baştan uyarayım da sonradan bozuşmayalım.
Yeni bir hafta daha başladı, başlar... Bu hafta sağlığımız mis gibi, bereketimiz bol, derdimiz yok, kötüler sıcaktan asfalta yapışmış, cadılar kazanlarını kaybetmiş, moraller yüksek, keyifler keka bir hafta olsun hepimize, lütfen sevgili evren...
Perşembe gününe kadar hoş kalın, hoşça kalın.
