Aman ne ala muallim! Memlekette her şey güllük gülistanlık bitti, şimdi gözümüzü Sudan’ın etine diktik. Hani şu her gün ardı arkası kesilmeyen zamlar, kasap tezgahına yaklaşırken insanın yüreğine inen o "acaba bu hafta kilo fiyatı kaç oldu?" korkusu yetmiyormuş gibi, şimdi de karşımıza "Sudan’dan ucuz et geliyor" müjdesiyle (!) çıkıyorlar.
İnsan gülse mi ağlasa mı bilemiyor. Kendi topraklarında çiftçiyi, besiciyi desteklemek yerine; mazota, yeme, elektriğe tavan yaptırıp üreticiyi küstür sonra da kalk "Sudan’dan et getireceğiz, ucuzluk müjdesi vereceğiz" de! Biz bu filmi daha önce de izledik arkadaşlar. O ucuz etlerin kasaplarda hangi kuyruklarda tir tir titreyerek beklendiğini, eve gelene kadar insanı o uzun yollarda kaç kez pişman ettiğini unuttuk mu sanıyorsunuz?
Dışarıdan ithal edilenle bu işin çözülmeyeceğini, asıl meselenin içerideki üreticiye nefes aldırmak olduğunu anlamak için daha hangi dağların devrilmesi gerekiyor acaba?
LÜGAT 365...
Gelelim bu haftanın kelimesine:
SERAP
Çöl veya düzlüklerde uzaktan su veya serinlik gibi görünen yanılsama. Dilimize Arapçadan geçmiştir.
Tam da bu durumu özetlemiyor mu? Uzaktan bakınca refah, ucuzluk ve çare gibi parlayan ama yanına yaklaşınca bomboş çıkan o aldatıcı vaatlerin hepsi birer serap değil de nedir? İnsanlar etrafa duydukları güveni, mutfaktaki tencerenin kaynamasını beklerken kaybediyor; ama yönetenler hâlâ serap peşinde koşmaya devam ediyor.
Sevgili evren; bizi gerçeği ıskalayıp seraplarla avutmaya çalışanlardan, kendi ülkesinin topraklarını unutup uzaklarda çare arayan akıllardan uzak eyle, lütfen. Ağzımızın tadı, masamızın bereketi yerinde olsun; yeter ki gözümüzü boyamaya kalkmasınlar!
