HKP'den 24 Nisan açıklaması

“İngiliz Savaş Propaganda Bürosu”nun-“Foreign Office”in, “Wellington House”un, Washington’un, Pentagon’un, CIA’nın Türkiye’deki resmi ya da gönüllü memurları!Yapmaya çalıştığınız çok ayıp, utanç verici bir şey.

HKP'den 24 Nisan açıklaması

“İngiliz Savaş Propaganda Bürosu”nun-“Foreign Office”in, “Wellington House”un, Washington’un, Pentagon’un, CIA’nın Türkiye’deki resmi ya da gönüllü memurları!

Yapmaya çalıştığınız çok ayıp, utanç verici bir şey. 1916’da Birinci Emperyalist Yağma Savaşı’nda İngiliz Savaş Propaganda Bürosu’nun sadece ve sadece “Savaş Propagandası” olarak ürettiği “Mavi Kitap” adıyla ünlü, en düzenbazca ve iblisçe yalanlardan derleşik sözde kitapta anılan yalanları ve iftiraları savunuyorsunuz hâlâ.

Oysa, o yalanlar çöplüğü kitabı hazırlayan iki kişiden biri olan Arnold Tonybee, ömrünün son yıllarında yaptığından pişmanlık duyuyor. Bir anlamıyla özür diliyor Türklerden. “Çok üzgünüm”, diyor. “Orada yaptığımız sadece savaş propagandası amacına yönelik şeylerdi”.

Anılarında ise “Türklerin 1915’teki tehciri savunma amacıyla alınmış bir tedbirdi. Benzerini pek çok devlet yaptı. Amerika Birleşik Devletleri de İkinci Dünya Savaşı sırasında ülkesindeki Japon nüfusu başka bölgelere nakletti”, diyor.

Bu gerçekleri siz de biliyorsunuz. Biz de yıllar önce belgeleriyle birlikte ortaya koyduk. Kaldı ki, “Mavi Kitap”ta bile o trajik dönemde hayatını kaybeden Ermenilerin sayısı 600 bin olarak geçiyor. Siz, o abartılı yalanı tam iki buçukla çarpıyorsunuz, bir buçuk milyona çıkarıyorsunuz. Yani savaş propagandası yalanını iki buçukla çarparak katmerlendiriyorsunuz.

O dönemde yaşananın karşılıklı bir çatışma ve katliam olduğu, her iki tarafın da büyük kayıplar verip acılar çektiği çok açık bir gerçektir.

Bu acıların yaşanmasına sebep de Batılı Emperyalist haydutlar; İngiliz, Fransız, Amerikan ve İtalyanlarla Rus Çarlığı’dır.

Bu emperyalist çakallar Osmanlı’yı parça parça edip aralarında paylaşmak için, yüzyıllar boyu birlikte kardeşçe yaşamış iki halkın arasına kama sokuyorlar. Parçalıyorlar halkları. Ermeni Milletini boş hayallerle avutuyorlar. Nüfusça sadece yüzde 14 küsurunu oluşturduğu, İskenderun Körfezi’yle Trabzon’u birbirine bağlayan bir hattın doğusunda kalan geniş topraklar üzerinde sana bağımsız bir Ermeni devleti kuruvereceğiz, diyerek kandırıyorlar Ermeni burjuvalarını. Ve harp içindeki Osmanlı’yı arkadan vurduruyorlar, bu burjuvaların komuta ettiği Ermeni Ordusu’na.

Tehcir, işte Osmanlı’nın bu olay sonucunda aldığı bir savunma tedbiriydi.

Savaş öncesinde Osmanlı sınırları içinde 1 milyon 300 bin civarında Ermeni nüfus vardı. Tehcire tabi tutulan Ermeni insanı 924 bin 158 kişidir, Talat Paşa’nın not defterindeki kayıtlara göre. Bunun 440 küsur bininin Halep’e ulaştığını dönemin oradaki ABD Konsolosu raporlarında bildirir ülkesine. Yüz binlercesi Rusya Ermenistanı’na gitmiştir. Bir o kadarı da Mısır’dan Irak’a, Lübnan’a kadar yayılan Ortadoğu ülkelerine gitmiştir. Ve bir bölümü de Avrupa’ya, Amerika’ya ve hatta Avusturalya’ya...

Bu trajik süreçte bizce 300 bin kadar Ermeni insanı hayatını kaybetmiştir. Talat Paşa’nın deyişiyle “Zalim yerel yöneticilerin tutumlarından, yağmacı çakalların saldırılarından, hastalıklardan, kıtlıktan, yokluktan, açlıktan dolayı”.

Aslında gerçeğin böyle olduğunu siz değilse de sizin yukarıda saydığımız efendileriniz bal gibi biliyorlar. Biz de çok önceki yazılarımızda, kitaplarımızda bu gerçeği matematiksel bir kesinlikle ortaya koyduk, ispatladık. Hem de onlarca net, açık, kesin gerçek belgeyle. Şimdi burada bunlardan sadece iki tanesini analım, size gösterelim. Dönemin Osmanlı Ermenileri Temsilcisi olan Boghos Nubar Paşa’nın Fransız Dışişleri Bakanlığı’na yazdığı mektubu ve Paris Barış Konferansı’nda yaptığı konuşmanın bir bölümünü aktaralım:

Önce Fransız Dışişleri Bakanlığı’na yazdığı mektubu okuyalım:

“Sayın Bakan,

“Ermeni Milli Komitesi adına, şu hususları hatırlatarak aşağıdaki bildiriyi arzetmekle şeref duyarım:

“Sizin de gayet iyi bildiğiniz gibi, en büyük fedakârlıklar ve sürekli ıstıraplar pahasına, savaşın başından beri İtilaf Devletleri’nin gayesine sarsılmaz bağlılığımızın bir nişanesi olarak;

“Ermenilerin fiili bir şekilde savaşan taraf olduğunu;

“Fransa’da ilk günden itibaren hizmet eden gönüllülerinin Fransız bayrağı altında Yabancı Lejyonu’nda zafer elde ettiklerini;

“Cumhuriyet Hükümeti’nin talebi üzerine Ermeni Milli Komitesi tarafından silah altına alınan Ermeni gönüllülerinin Filistin’de ve Suriye’de Fransız birliklerinin hemen hemen yarısını teşkil ettiklerini ve General Allenby’nin zaferinde büyük payları olduğunu, bunun da Allenby ve Fransız komutanlar tarafından resmen beyan edildiğini,

“Kafkasya’da, Rus İmparatorluk ordusundaki 150.000 Ermeni’den ayrı olarak, komutanları Antranik ve Nazarbekoff’un komutası altında, 40.000’den fazla gönüllünün bir kısım Ermeni vilayetlerinin kurtuluşuna katkıda bulunduğunu,

“Lütfen Sayın Bakan, üstün saygılarımın teminatı olarak kabul buyurunuz.

“Ekselans S. Pichon

“Dışişleri Bakanı Paris

“Başkan Boghos Nubar

“İmza

“Dışişleri Kayıt Damgası

“3 Aralık 1918”

Şimdi de “Paris Barış Konferansı”nda yaptığı konuşmadan bir bölüm:

“Bununla beraber, savaşın başında Türk Hükümetinin Ermenilere bir tür özerklik vermeyi önerdiğini ve karşılığında da Kafkasya’yı Ruslara karşı ayaklandıracak gönüllüler istediğini hatırlatmak isterim. Ermeniler bu öneriyi reddettiler ve kendilerini kurtarmasını bekledikleri Müttefiklerin yanında tereddüt etmeden yer aldılar.

“Ermeniler savaşın ilk günlerinden ateşkes imzalanıncaya kadar tüm cephelerde Müttefiklerin yanında çarpıştılar.

“Ermenilerin Kafkasya’da neler başardıklarını tekrarlamayacağım. Ermenistan Cumhuriyeti Başkanı olan Bay Aharonyan biraz önce size, benim yapabileceğimden çok daha iyi bir şekilde, geniş bir açıklamada bulundu.

 “Bununla beraber, Suriye ve Filistin’de, Müttefik devletler arasında anlaşma imzalandığı 1916 yılında, Fransız Hükümeti’nin (Ermeni) Milli Delegasyonu’na yapmış olduğu davet uyarınca, Légion d’Orient’da toplanmış olan beş bin kadar Ermeni gönüllüsünün (o bölgedeki) Fransız güçlerinin yarısından fazlasını oluşturduğunu, Suriye’yi kurtaran büyük Filistin zaferine parlak bir katkıda bulunduğunu ve General Allenby’nin kendilerine resmi bir tebrik gönderdiğini belirtmek isterim.

“Son olarak Fransa’da, şanlı ve şerefli bir birlik olan Légion Etrangère’de Ermeni gönüllüleri yiğitlikleri ve dayanıklı olmalarıyla temayüz ettiler. Savaşın başında 800 kadar olan gönüllülerden ancak 40 kişi hayatta kaldı. Geri kalanlar hepsi savaşta düşman karşısında öldü.

“(Ermenilerin) bu askeri katkısı Müttefik Hükümetler tarafından resmen ve hararetle takdir edildiği için bu konu üzerinde daha fazla durmama gerek yoktur. Belirtmek istediğim tek husus Ermenilerin İtilâf Devletlerinin davasına bağlılığının, maruz kaldıkları katliam ve sürgünlerin saiklerinden biri olduğudur.

“Ermeniler bu nedenle savaşan taraf olmuşlardır. Sonunda Müttefiklerin tam bir zafer kazanmaları Ermenistan’ı Türk boyunduruğundan kurtarmıştır. Bu bir gerçektir. Katliam ve sürgün kurbanlarına savaş alanındaki kayıplarımız da eklenince Ermenistan tarafından yaşam olarak ödenen bedelin herhangi bir diğer muharip milletin ödediği bedelden daha ağır olduğunun ortaya çıkacağını sözlerimize eklemek isteriz. Ermenistan’ın kaybı, 4,5 milyon olan toplam nüfusu içinde 1 milyonu aşmaktadır, Ermenistan bağımsızlığını silahla ve çocuklarının kanıyla kazanmıştır.

“İki tür gözlemde bulunmak istiyorum. Önce, bizim anladığımız şekilde, gelecekteki Ermeni devletinin sınırlarından bahsetmek istiyorum. Sonra sizlere nüfusa dair bazı ayrıntılar vereceğim.

“ Sınırlar.

“Talebimiz bağımsız Ermenistan’ın tüm Ermeni topraklarını içermesi ve şu yerlerden oluşmasıdır:

“1. Kilikya (Maraş Sancağı dâhil), Erzurum, Bitlis, Van, Diyarbekir, Harput, Sivas ve Karadeniz’e çıkış için Trabzon Vilâyeti’nin bir bölümü

“2. Halkı, Türkiye’deki kardeşleriyle tek bir Ermenistan Devleti altında birleşmek isteyen Kafkasya’daki Ermenistan Cumhuriyeti toprakları.

“Bu Devletin, gelecekteki Ermeni Devleti’nin, sınırlarına Ermeni olmayan toprakları dâhil etmek istediğimiz bazen söylenmiş ve yazılmıştır. Bu doğru değildir. Böyle bir talebimiz olmadıktan başka, aksine, nihai sınırların tarafımızdan değil, tarihi, coğrafi ve etnik hakları esas alarak çalışacak olan bir karma komisyon tarafından saptanmasını istiyoruz. Söz konusu eyaletlerin veya Ermeni vilayetlerinin halen mevcut idarî sınırları keyfi ve yanlıştır. Bu sınırlar, Âbdülhamit tarafından siyasi amaçlarla, Müslüman (bir) çoğunluk yaratılabilmesi için, Ermeni olmayan bölgelerin de dâhil edilmesiyle keyfi olarak çizilmiştir. Talebimiz, bu dışarıda kalan, genellikle Kürt veya Türk olan bölgelerin, (Ermenistan’dan) ayrılmasıdır.

“Böylece, esas itibariyle Kürt olan Hakkâri’nin tamamı ve Diyarbekir’in güneyi Ermenistan’ın dışında bırakılmalıdır; aynı şekilde Türk bölgesi olan Sivas’ın batısı ve birçok yer de… Trabzon’a gelince, ahalisinin çoğunluğunun Rum olduğunu kabul ediyoruz, ancak Trabzon Limanı yukarı (kuzey) Ermenistan’ın tamamı için Karadeniz’e tek çıkış yerdir. Talebimiz ayrıca Venizelos’un bildirisine de uymaktadır. Memnuniyetle belirtmek isterim ki Venizelos, Barış Konferansı’na sunduğu Muhtıra’da bu konuyu büyük bir adalet duygusu içinde ele almıştır.

“Suriye ile sınırımıza gelince, son günlerde Suriyeli komşularımız kısa süre önce, Suriye’ye dâhil etmek istedikleri Kilikya’nın büyük bir kısmı için, son derece yersiz olan taleplerde bulundular.

“Bunlara (taleplere) devam edilmemelidir. Kilikya esas itibariyle bir Ermeni bölgesidir. 1375 yılına kadar dört asır süreyle burada son Ermeni Krallığı mevcut olmuştur. Zeytun bölgesi gibi bazı yerleri zamanımıza kadar Ermeni prenslerinin idaresinde yarı bağımsız durumunu korumuştur. Kilikya’nın Merkezi olan Sis’te, Türkiye’deki bütün Ermenilerin ruhani önderi olan Katolikos, hatırlanamayacak kadar eski zamanlardan günümüze kadar, dini makamını korumuştur.

“Nüfusa gelince büyük çoğunluğu Ermeni ve Türk’tür. Suriyelilerin sayısı önemsizdir. Savaştan önce Kilikya’da 20.000 Suriyeliye karşılık 200.000 Ermeni vardı. Eski ve yeni dünyaya dair hiçbir atlas Kilikya’yı Suriye’ye dâhil göstermez. Coğrafi, tarihî ve etnik bakımdan Kilikya Ermenistan’ın ayrılmaz bir parçasıdır ve Akdeniz’e doğal çıkışıdır.

“Kilikya’yı Suriye’ye dâhil etmek amacıyla Suriye Komitesi yayınlarında gösterildiği gibi, Suriye’nin kuzey sınırı Toros değil Amanos Dağları’dır.

“(…)

“Katliam ve sürgünlerden sonra Ermenistan’da Ermeni kalmadığı veya her hâl ve kârda kalanların önemsiz bir azınlık oluşturduğu iddia edilmiştir. Memnuniyetle söyleyeyim ki bu doğru değildir.

“Önce, bugün kimsenin tartışmadığı ilkelere göre, ölüler yaşayanlar gibi sayılmalıdır. Bütün bir ırka karşı işlenmiş tarifsiz cinayetlerin faillerine yarar sağlaması hoş görülemez. Fakat bütün bir halkı ortadan kaldırma amacına erişilememiştir. Bu savaştan sonra Ermeniler, savaştan önce olduğu gibi, Türklerden, hatta Türkler ve Kürtlerin toplamından, bile, daha fazla olacaklardır.

“Aslında, Ermeni kayıpları çok büyük olmakla beraber, savaşta Türklerin kayıpları daha aşağı olmamıştır. Bir Alman raporu; savaş, salgın hastalıklar ve kıtlık nedeniyle, Türklerin kayıplarını 2,5 milyon olarak vermektedir. Bu duruma tedbirsizlik, yeter sayıda hastane personeli ve ilaç olmamasının yarattığı korkunç tahribat neden olmuştur.

“Bu kayıpların en aşağı yarısı, Türklerin fiiliyatta sadece buradan askere aldığı ve Rus ve Ermeni orduları tarafından istilâ edilmiş olan Ermeni Vilayetleri halkı tarafından verilmiştir. Böylece şayet Türk halkının en az Ermeniler kadar ağır kayıplar verdiği kabul edilirse Ermeniler, daha önce de olduğu gibi, halen de çoğunluktadır. Kafkasya ve Türkiye Ermenilerinin hararetle istedikleri gibi Kafkasya’daki Ermeni Cumhuriyeti Türk Ermenistanı’yla tek bir devlet kurmak üzere birleşirse bu çoğunluk daha da büyük olacaktır.”

Dönemin Osmanlı Ermenileri Temsilcisi Boghos Nubar Paşa’nın anlatımı açık ve net, değil mi?

Şimdi, ruhunda zerre miktarda da olsa içtenlik taşıyanlara soruyoruz:

Bu anlatılanlardan bir soykırım yaşandığı sonucu çıkar mı?

Kesinlikle hayır. Osmanlı, savaşın başında Ermeni temsilcilere geliyor. Ruslara karşı ittifak edelim, karşılığında size çoğunluk olduğunuz bölgelerde özerklik verelim, diyor.

Boghos Nubar Paşa ne diyor bu teklife?

Biz bunu reddettik ve müttefiklerin safında savaşta yerimizi aldık, diyor. Ermeniler savaşan bir taraftır, diyor. Ve de diyor ki; biz Ermeniler kadar Türklerin de bu savaşta kayıpları olmuştur, diyor.

Bu anlatılanlardan bir soykırım olmadığı, yüzde yüz oranında bir kesinlikle çıkmıyor mu?

Çıkıyor.

Yaşananların soykırım olmadığı ve karşılıklı bir çatışma, savaş olduğu başka türlü nasıl anlatılabilir...

Yukarıda dediğimiz gibi daha onlarca belge var anılacak da yeri değil burası...

Gerçeğin bu olduğunu efendileriniz biliyor. Ama onlar gerçeğin peşinde değil ki. Onlar Yeni Sevr peşinde. Onlar, 1071 Malazgirt’in, 1915 Çanakkale’nin ve 1922 Anadolu’nun intikamını alma peşinde. O savaşlarda uğradıkları hezimetin öcünü alma peşinde. Ve yeni bir Haçlılar Seferi başlatma peşinde.

Ne diyordu, 19’uncu Yüzyılın son yıllarının Türk düşmanlığıyla kafayı bozmuş, manyamış İngiliz Başbakanı William Ewart Gladstone?

“(...) Türk ırkının geçmişte ve bugün ne olduğunun kabaca tarifini çok kısa bir şekilde özetlemeye çalışayım. Bu sadece basit bir şekilde Müslümanlık sorunu değil, aynı zamanda bir ırkın kendine özgü karakterinin Müslümanlıkla birleşmesi sorunudur. Onlar ne Hindistan’ın mülayim huylu Müslümanlarıdır, ne Suriye’nin nazik Selahaddin’leridir, ne de İspanya’nın kültürlü Mağribîleridir. Onlar, bunların hepsinin ötesindedir ve Avrupa’ya ilk kez ayak bastıkları o kara günden beri insanlığın en büyük insan düşmanı türüdür. Onlar nereye gittilerse, arkalarında büyük bir kan deryası bırakmışlardır; ve hakimiyetlerinin ulaştığı her yerdeki medeniyetler silinip gitmişlerdir. Onlar her yerde hukuka değil güce dayanan iktidarı temsil etmişlerdir. Böyle bir yaşantının rehberliğinde onların acımasız bir kaderciliği olmuştur, bu kadercilik öbür dünyadaki şehvete düşkün bir cennet inancıdır.

“Ayrıca onlar büyük bir askeri gücün cisimleşmesidir. Bu gelişen lanet tüm Avrupa’ya korku salmıştır. Bu korku nesiller boyu devam etmiştir. Ta ki, bir kısmı şu an devam eden savaşın bir parçası ve yürütülen diplomasinin öznesi olan birçok Avrupa ülkesi insanlarının gösterdiği kahramanlığa kadar. Çok eski zamanlarda bütün Batılı Hıristiyan Âlemi bu ortak düşmana karşı direnmeyi takdir etmiştir. Hatta Reform Hareketinin ateşli ve hararetli mücadeleleri sırasında dahi, eğer yanılmıyorsam, Türklere karşı mücadelelerinde İmparatorun ve Roma Katolik Kilisesi’nin Önderlerinin başarılı olabilmesi için ibadet eden duacılar vardı.” (William Ewart Gladstone, Bulgarian Horrors and the Question of the East , 1876, s. 12-13)

Gladstone, bu ırkçı, sapkın, canice görüşlerini halefleri olan İngiliz Emperyalizminin diğer sözcülerine de birebir aktarmıştır. Lloyd George, Lord Curzon, Churchill, Lord Kitchener ve benzeri emperyalistler aynı düşüncede olmuşlardır hep. Bunlardan birinin görüşlerini daha gösterelim:

“Kişisel görüşüm odur ki, Padişahın İstanbul’dan kovulmasına karşı ileri sürülen karşı görüşler kuramsal niteliktedir. Türkler yüzyıllardır Avrupa’dadırlar ve hep bir belâ, bir baskı öğesi ve bir karışıklık kaynağı olagelmişlerdir. Türk hiçbir zaman Avrupalı olmamış, Avrupa uygarlığını içine sindirememiş ve sürekli bir savaş nedeni olmuştur. Türklerin bu niteliklerini değiştirebileceğini beklemek büyük iyimserlik olur. (…) Türkleri İstanbul’da bırakmak, korkulur ki, sorunun çözümlenmesi anlamına gelmeyecek, sadece yeni güçlüklere bir başlangıç olacaktır. Öbür yönden söylenecek çok şey olduğu da bir gerçektir. Önce Müttefiklerimizin, ne yazık ki İngiltere’ninkinden değişik görüşte oldukları, sonra, Avrupa ve Birleşik Devletler’de kendi dertlerimiz bulunduğu ve Türklerin atılmasının İslam dünyasında da dert anlamına geleceği; B. Nitti’nin Türkleri kovmanın maddi güçlüğünü abarttığı görüşündedir. Müslüman dünyasında oldukça büyük bir dinsel tepki olasılığı bulunduğu bir gerçektir. Ama bunlara karşılık, Avrupa’yı bu vebadan ve karışıklık kaynağından tümden ve bütünlüklü kurtarmak fırsatını belki de kaçırmakta olduğumuzu da düşünmek gerekir.” (Osman Olcay, Sevr Anlaşması’na Doğru, s. 7)

O emperyalist haydutların, Türkleri Avrupa’dan ve Anadolu’dan atma, Asya’ya geri gönderme planlarını, Antiemperyalist Birinci Ulusal Savaş’ımızın zaferiyle kâğıt üzerinde bıraktık. Haydutların hevesleri kursaklarında kaldı. Fakat, bu düşünce ve niyetlerinden hiç vazgeçmediler. Amerika Birleşik Devletleri de içlerinde olmak üzere tüm emperyalist haydut devletler hep bu niyetleri beslediler bize karşı.

Ve ne yazık ki Ermeni Milleti, Yunan Milleti, ulusal kimliklerini bu ırkçı Türk düşmanlığı ideolojisi üzerine inşa etti.

Ve tüm bunlardan daha elim ve daha vahim olmak üzere, Amerikancı Burjuva Kürt Hareketi PKK, HDP de siyasi ideolojisini aynı anlayış üzerinde temellendirdi.

Gelinen noktada tıpkı Haçlı Seferleri’ni kışkırtan ve ona kutsal gerekçe sunan Papalar gibi, I. Gregorius (1086) ve halefi II. Urbanus (1095) gibi bugünün Papa’sı I. Fransiscus da “Ermeni Soykırımı” adlı emperyalist yalanı, savaş propagandasını vaftiz ederek kutsadı.

Şu aşağılık, namussuzca yalan ve iftiraları sıraladı:

 “Son yüzyılda insanlık 3 büyük trajedi yaşamıştır. Bunların ilki, genel olarak 20. yüzyılın ilk soykırımı olarak görülen ve siz Ermeni halkına karşı yapılmış olandır. Piskoposlar, rahipler, dindarlar, kadınlar, erkekler, yaşlılar ve hatta savunmasız çocuklar ve hastalar bile öldürülmüştür. 

“Bugün, acıdan parçalanmış ama umut dolu kalplerle, atalarınızın zulme maruz kaldığı bu trajik olayın, bu toplu ve delice kıyımın yüzüncü yıldönümünü anıyoruz.

“Hatırlamak gereklidir, hatta zorunludur” çünkü kötülüğü saklamak ya da inkar etmek, bir yarayı tedavi etmeden kanamaya bırakmaya benzer.”

Bu din adamı maskeli CIA devşirmesi, hiç utanıp arlanmadan, bu iftiralarla suçluyor atalarımızı, halkımızı, milletimizi.

Bu Papa, nasıl II. Jean Paul başta Polonya olmak üzere Sosyalist Kamp’taki karşıdevrim hareketine dinsel destek vermek üzere CIA tarafından Vatikan’a getirilmişse, bu Latin I. Fransiscus da Latin Amerika’da yükselen devrimci dalgayı nötralize etmek, Chavez’in, Maduro’nun, Morales’in ve tabiî Fidel ve Raul’un ve halklarının estirdikleri devrimci rüzgarları dindirmek için Vatikan’a getirilmiştir. Papa sıfatıyla sıfatlandırılmıştır. Bununla şu mesaj verilmek istenmiştir Latin Amerika halklarına:

“Ya bakın sosyal eşitlik, sosyal adalet, yoksulluğun ortadan kaldırılması gibi amaçlar zaten İncil’de vardır. Bu nedenle siz, Kutsal Kitap’ın dışında başka ideolojiler peşinde koşmayın. Bunlar gereksizdir. İncil’e sarılın. Onun amaçları gerçekleştiği zaman zaten bütün dertler deva bulacaktır.”

İşte böyle Ortaçağcı yalan ve dümenle Latin Amerika Halkları kandırılmak, uyutulmak istenmiştir.

Şimdi bu devşirme, bu emperyalist işbirlikçisi sözde din adamı Papa kalkıyor, hiç utanıp sıkılmadan atalarımızı canilikle suçluyor.

İnsan birazcık dürüst olur. Eğer inanıyorsa bir kutsal varlığa, onun huzurunda olsun yalan söylemez, iftira atmaz.

Türkler, dünyanın en toleranslı milletlerinden biridir. Canilik yapmaz. Çocuk, hasta öldürmez.

Papa, zerrece ahlâk ve namus sahibi olsaydı, andığı dönemde Ermeni burjuvazisinin, Taşnaksütyun Partisi’nin peşine takılmış saldırganların Müslüman Halkı çoluk çocuk, kadın erkek, yaşlı genç ayrımı yapmaksızın camilere, evlere doldurup sonra da ateşe verip yakarak katlettiklerini söylerdi. Yine aynı şekilde Müslümanları diri diri baş aşağı kuyulara atıp üst üste yığdıktan sonra üzerlerine büyük taşlar yuvarlayarak canavarca katlettiklerini söylerdi.

Bırakalım 100 yıl önceyi, 1992 yılının 25’i 26’ya bağlayan Şubatında Hocalı’da 613 Azerbaycanlı Müslümanı tam da soykırım kapsamına girecek bir planlamayla kuşatıp bir gecede katlettiklerini söylerdi. Hocalı, Karabağ ve onun haricinde Ermenistan’ın bugün de işgal altında tutmaya devam ettiği Azerbaycan’ın 7 ayrı yerleşim bölgesinde daha yaptıkları katliamlarında Türk düşmanlığı ile zehirlenmiş, ruhları kirletilmiş, vicdanları, insanlıkları bitirilmiş burjuva Ermenistan Ordusu’nun askerlerinin küçücük bir kız çocuğunu kollarından pencereye çivileyip göğsünü yarıp atan kalbini söküp çıkararak öldürdüklerini söylerdi. Yine yaralılar arasında bulunan ve hâlâ kalbi atmaya devam eden 7 yaşlarındaki bir kız çocuğunu kurbanların cesetlerinin doldurulduğu kamyona atıp öylece ölüme gönderildiğini söylerdi. Hocalı’da ve Azerbaycan’ın diğer bölgelerinde kaçamayan tüm Azeri Türklerini katledip cesetlerini bir zincir oluşturacak şekilde uç uca dizip sonra da göğüslerinin üzerine basarak yürüdüklerini söylerdi.

 Düşünün bir kere: Dünyada az sayıda da olsa böyle canilikler yapılmıştır, değişik bölgelerde. Ama hiç kimse bu caniliklerini sonradan kitaplaştırarak övünmemiştir yaptıklarıyla. Bizim bildiğimiz bu insan soyunun yüz karası canavarlığıyla övünen sadece bugünkü burjuva Ermenistan’ın o katliamda cellât rolü oynayan kişileri yapmıştır. Piyasadadır bu kitaplar.

Bugünkü Ermenistan Cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan da o katliamda yer alan komutanlar arasındadır. Ödülünü de almıştır, görüldüğü gibi.

Modern Ermeni Tarihinin en büyük kahramanı ilan edilen Andranik Ozanyan da anılarında anlatır, kendi savaşlarında yer almayan, tersine Osmanlı’ya sadık kalmayı seçen bir Ermeni ailenin evine baskın yaparak erkeğini, kadınını ve çocuklarını katlettiklerini.

Demek ki bugünün burjuva Ermenistan’ının tarihi kahramanı da, şu anki cumhurbaşkanı da kadın ve çocuk katilidir. Canavarca katliamlarda yer almışlardır. Kendi anlatımları bu.

1992 ve onu takip eden süreçte katliamlarla işgal ettiği 14 bin 400 kilometrekarelik Azerbaycan toprağını Ermenistan bugün de işgali altında tutmaktadır, aradan 20 küsur yıl geçmiş olmasına rağmen.

Ermenistan’ın işgal ettiği bu topraklardan kayıtsız şartsız çekilmesini öngören 4 tane Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararı vardır. Buna rağmen bu kararları hiçe sayan Ermenistan işgalini pervasızca sürdürmektedir. İşgal altında tutulan bu topraklar Azerbaycan’ın yüzölçümünün yüzde 20’si tutarındadır.

Ermenistan bu pervasızlığı kime güvenerek yapabilmektedir?

ABD, AB Emperyalistlerine ve artık emperyalist bir devlete dönüşmüş olan Rusya’ya. Dikkat edersek onlar bugüne kadar Ermenistan’ın bu karara uyması yönünde en küçük bir söz ve davranışta bulunmamışlardır. Böylece de Birleşmiş Milletler kararları kâğıt üzerinde kalmıştır. Çünkü Azerbaycan Türk’tür...

Bugün, Türkiye’nin artık istenilen kıvama geldiğini, erime-çözülme sürecine girdiğini düşünüyor emperyalist haydutlar sürüsü. ABD’nin Başkan Obama’sı bir taraftan, CIA kökenli Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Marie Harf bir taraftan AB Emperyalistlerinin üst örgütü Avrupa Parlamentosu bir taraftan “Ermeni Soykırımı”, 1 buçuk milyon Ermeni’nin katli gibi yalan ve iftira çığlıkları atıyorlar. 

Ve Türkiye’nin Parababalarını, burjuva siyasi partilerini, medyasını da artık istedikleri çerçeve içine almış durumdadır ABD Emperyalistleri. Onların da kimi tevil yoluyla, soykırımcı danışmanlar, milletvekili adayları seçerek kimi de S. Demirtaş gibi açıktan bu emperyalist yalanı savunuyorlar artık. Cumhuriyet Gazetesi’nden Yurt Gazetesi’ne, Bir Gün Gazetesi’ne ve “holding medyası” denen satılmış Parababaları medyasının tamamı günlerdir ekranlarından, sayfalarından bu yalanı tekrarlıyor. ABD’li efendilerinin gözüne girebilmek, mevki, ün, poz, iktidar ve para sahibi olabilmek için onların propagandistleri gibi çalışıyorlar bütün güçleriyle.

Yani Batılı Emperyalist haydutlar ve yerli hain işbirlikçiler el ele vermişler, fırsat bu fırsat Türkiye şu anda Mütareke günlerindeki duruma düştü. Bu kez tuzağımızdan kurtulmasına izin vermemeliyiz, diyorlar.

Ey Ermeni Soykırımı yalanını haykıran hainler ve gafiller!

İnsanlığa karşı suç işliyorsunuz. Saf, bilinçsiz insanları yalanlarınızla kandırarak onları Türklere karşı kin ve nefret zehriyle doldurup ruhlarını kirlendirmek istiyorsunuz. Ermeni Halkına da Türk Halkına da Kürt Halkına da kötülük etmektesiniz. Bu her üç halkı da birbiriyle boğazlaştırmayı planlayıp projelendiren ABD Emperyalistlerine hizmetkârlık ediyorsunuz.

İçinizden hain olanlarınız Hollywood Alacakaranlık Kuşağı filmlerindeki kart zombiler gibi ağınıza düşürüp yalanlarınızla kandırdığınız masum insanları da kendinize benzetip insanlıktan çıkarıp zombileştirmek istiyorsunuz.

Bakın bir İngiliz Tarihçi ne der sizin gibileri kast ederek:

“Yalan ve asılsız sözlerle insanların zihnine kin ve nefret şırınga edilmesi, savaşta hayat kaybına neden olmaktan çok daha büyük kötülüktür. İnsanlık ruhunun kirletilmesi, insan vücudunun tahribine nazaran daha kötü ve sakıncalıdır.” (Arthur Ponsonby, Falsehood in Wartime , s. 3)

İşte, Hocalı’daki, Karabağ’daki yukarıda andığımız canavarlıkları, böylesi yalanlarla insanlıktan çıkarılıp canileştirilen burjuva Ermeni Ordusu’nun askerleri yapmıştır.

Bu canavarlaştırma operasyonu, sadece Ermenistan’da olmamaktadır. Diaspora Ermenilerinin yaşadıkları ülkelerde de özel kamplarda ve konferanslarda bu operasyon yapılmaktadır. İşte kanıtı.

ABD’de yaşayan bir Ermeni kadın konu üzerine bir kitap yazmış. “Bir Varmış Bir Yokmuş: Türkiye, Ermenistan ve Ötesinde Nefret ve Olabilirlik Üzerinden Bir Yolculuk” adında. Burada yaşadıklarını ve konuya ilişkin düşündüklerini yazmış. Dilimize çevrilmedi kitap henüz. Haluk Şahin İngilizcesini okumuş ve tanıtmış kitabı 7 Nisan 2015 tarihli Yurt Gazetesi’nin kitap ekinde. Şöyle tanıtıyor H. Şahin, kitabı ve yazarını:

“Osmanlı İmparatorluğu

Yorumlar
Yorum yazma kurallarını okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız