OLMASAYDI SONUMUZ BÖYLE
“Ben dağlarda uçan kuştum, kanatlarımdan vuruldum.”
Ahmet Kaya
“Sınırın çocuklarıymışız biz,” dedi Salim. Ufacık çay bardağına attığı üç kesme şekerini eritmeye çalışırken, bakımsız sakalları dikkatimi çekti. Dış görünüşüne çok dikkat etmezdi fakat iş temizliğe geldi mi, ondan titizini görmedim. Günde iki ya da üç defa dişlerini fırçalar, çoraplarını daima temiz tutar, duş almadan evden çıkmazdı. Garip adamdı doğrusu. Çay içer, müzik dinler, babasından kalan iki dairenin kirasıyla geçinirdi. Çalışmazdı. Çalışmayı sevmediğinden ya da tembelliğinden değil de; kendine davasını savunabileceği, kendisini özgür hissedeceği, insanın maddeleştirilmediği bir iş yeri bulamamış. Bunlar gerçek sebepleri mi yoksa aylaklığına bir kılıf mı uyduruyor bilmiyorum ama sürekli “İnsan, insanı iyileştiremiyorsa bir arada çalışmasını bırak, şöyle uzaktan uzağa selamlaşmamalı bile,” der durur. Fikir ummanı gibi bir heriftir bu Salim. Her konuda bir diyeceği vardır. Öyle uzun uzun konuşup insanı boğmaz, iki kelam edip de kestirip atmaz.
İkindi üzeriydi. Mevsim sonbahardı ama hava kışın ortasındaymışçasına buz gibiydi. Salim ve ben çay ocağının hemen önüne iki tabure atmış, sokaktan geleni geçeni izliyorduk. “Sınırın çocuklarıymışız,” demekle ne kastettiğine dair en ufak bir fikrim yoktu.
Biz, bu güzel ülkemin son demlerinde büyümüşüz. Güzel adamlar, güzel şarkılarıyla büyütmüş bizi. Biz, büyümeye başladıkça öldü o adamlar, o kadınlar. Ya da kendilerini kapattılar bir yerlere. Biz büyüdükçe hepsi gitti işte. Galiba bizde bir cenabetlik vardı.
Belki de daha da iyileri gelecek.
Ahmak olma! Bak, bizim zamanımızda ceketini yağmurlara astığından beri tehlikeli şiirler okuyup dünyaya sataşan bir adam vardı. Yine o adam kurşunlara gelirken arka mahallede, düştü de yerlere bir “Of!” demedi. Biz bunlarla büyüdük. Şimdiki veletlere baksana; “Miş miş miş de muş muş muş…” ile büyüyor. Büyümek mi bu, kerkenez?
Büyüyorlar işte bir şekilde, be Salim.
Büyümüyorlar. Ahmet Kaya’nın değmediği kulakların sahibi büyümez. Onlar olsa olsa boy atıp kilo alıyordur.
Yine dinleniyor. Hem de eskisinden daha fazla…
Ha, bak bu doğru ama Ahmet Kaya’yı eskisinden daha çok dinleyenler, eskiden bir kere bile dinlemiş olanlardır. Biz on beşimizi, ergenlik şeysimizi, sevdamızı onunla yaşadık. Sevdiğimiz kıza yazdığımız mektubu Ahmet Kaya ile birlikte yazdık. Babamızın eve dönmesini Ahmet Kaya ile bekledik. Başarılarımızı Ahmet Kaya ile birlikte kutladık. Canımız yandığında da yanı başımızda Ahmet Kaya vardı. Sonra büyümeye başladık ve gitti o sakalından çocuk kokusu, ağzından ay ışığı fışkıran adam.
Salim, çayından koca bir yudum aldı. Bir şey söyleyecek oldu. Söylemedi, yutkundu. Rahmetli babasından bahsettiği zamanlarda, onda böylesine keder görmüşlüğüm olmamıştır. Salim’in karşısında çok konuşmam. Onu dinlemek, söyleyeceklerimden daha önemlidir. Dediğinde haklıydı; sınırın çocuklarıydık biz. İnanarak yapılan işlerin, maddi kaygılarla yapılacak şeylere dönüşmesine az bir zaman kala büyüdük. Ülke siyasetinden ya da ekonomisinden bahsetmeyeceğim ki zaten bunlarla baş etmeye muktedir insanlar var. Onlar bizim harcımız değil. Bizim zamanımıza bir renk verecek olsak bu, şüphesiz gri olurdu. Ha, siyahın beyaza geçişindeki gri mi yoksa beyazın siyaha dönmesindeki gri mi, bunu bilemem. Bildiğim şey ise; sınırın çocuklarıydık ama en azından hâlâ şanslıyız. Şimdilerde bile kulaklarımızda onun korkudan münezzeh sesi yankılanıyor. Nerede bir kuytu bulsak çömelip, bir de sigara yakıp bağıra bağıra yazıyoruz onu içimize. Sevdalandığımız zata “Ne sen Leyla’sın ne de ben Mecnun…” deyip sinemize bir hüzün daha yerleştiriyoruz.
Salim’in çayı bitmişti. İkincisini içseydi iyiydi ama içmedi. Ne zaman esaslı kederlense, ikinci bardak çayı içmez. İlkini de, çay muhabbetten mahrum kalmasın diye, istihkakı yenmesin diye içer. Manşetleri yıpranmış, omuz kısımlarının rengi kendinden geçmiş siyah kabanının yakasını kaldırdı. Öksürdü. Ayağa kalktı:
Bir Ahmet Kaya daha gelmez de, bizimle düşüp kalkan birileri daha olmalıydı. Bizdeki bu şans, şimdilerin on beşlilerinde de olmalıydı. Ha, dedim ya; belki de cenabetlikti bizimkisi. Yahut da kadirbilmezlik… Adına ne dersen de, tek temennim; olmasaydı sonumuz böyle!
Mekânın cennet olsun, zamansız adam!
16 Kasım 2000
Demet Türkmen
