Akşam güneşi umulmadık derecede kızgındı. Soluk aldırmıyordu. Arada nereden geldiği belli olmayan bir yel esiyor, o da kızgın güneşten kopup gelmiş gibi insanın genzini yakıyordu. Bu saatte dışarıda çalışmak akıl kârı değil, diye söylenip duruyordum kendi kendime.
Geniş bir boşluk vardı adamın çalıştığı yerde. Bu boş alanın daha bir ay önce bir sokak olduğunu anlamak mümkün değildi. Kentsel dönüşüm projesi ile kepçeler sokağa girmiş yıkmış evleri. Evlerden geriye kalan molozlar, hazır bekleyen hafriyat kamyonlarına yüklenip götürülmüş.
ÇOCUK SESLERİNİN YERİNİ BALYOZ SESİ ALMIŞ
Ama kamyonlar sadece molozları taşıyıp götürmemiş sanki. O sokakta çınlayan çocuk seslerini, kadınların kapı önlerinde yaptıkları muhabbeti de alıp götürmüş. Beton bloklara inen balyozların boğuk sesi kalmış geriye.
Genç adamın yüzü ter içindeydi, ıpıslaktı. Sıcak nedeniyle soru sormaya üşeniyordum. Bu sıcakta o cevap verecek miydi bana? “Git başımdan kardeşim. Görmüyor musun halimi?” diyebilirdi.
İş makineleriyle yeni yıkılmış bir binanın enkazı üzerinde kadınlar adamlar ve çocuklar vardı. Ellerindeki balyozlarla beton bloklara vurup dağıtıyor, betonun içinden çıkan demirleri bir köşede biriktiriyorlardı.
Benim konuştuğum genç adam beton blokların içinden çıkarmış olduğu demir çubukları makasla kısa kısa kesiyordu. Biriken kısa demir çubukları, kucağında bebeğiyle yanında duran karısı el arabasına koyuyordu. Kadın çocuğu kucağında taşımaktan yorulmuş, arada bir “Hadi indireyim seni” diyordu şefkatli bir sesle. Ama çocuk anne kucağında olmaktan memnun, hemen incecik kollarını doluyordu annesinin boynuna.
BAŞKA İŞ OLSA…
Koluyla alnında biriken terleri sildi, sonra “Demirleri taşımak kolay olsun diye kesiyorum” dedi genç adam. El arabasına doldurduğu kısa kesilmiş demir çubukları Eski Hal civarındaki bir hurdacıya götürüp satıyor. Eski Hal epey uzak. Demirleri el arabasıyla oraya, Eski Hal’e kadar götürmek ayrı bir eziyet. “Hurdacı gelmiyor buraya, ayağına istiyor. Biz de ne yapalım, mecburen götürüyoruz.”
Koca makası maharetli kullanıyor, daha önce inşaat işlerinde çalıştığı belli. Demiri keserken bütün kaslarının şişmesinden, demir çubukları kesmenin sanıldığı kadar kolay olmadığı anlaşılıyor. Bütün gücünü kullanıyor demiri keserken.
“Başka iş olsa burada durur muydum? Ama iş yok. Ekmek parası işte. Mecburum” diyor. Ben soru sormadan konuşuyordu. Konuşurken göğsü körük inip kalkıyordu. Yorgunluktan ve sıcaktan nefes nefese kalmıştı. Arada koluyla alnında biriken teri siliyordu.
