Türkiye basınının en kıdemli isimlerinden gazeteci Okay Gönensin (66), bu sabah saat 04:30'da hayatını kaybetti. Gönensin'in ölüm nedeninin "kalp krizi" olduğu bildirildi.
Gönensin'in birlikte çalıştığı gazeteciler sosyal medya hesaplarından usta gazeteciyle olan anılarını paylaştı.
Gündüz Şimşir, Gönensin hakkında, "Bu önemli gazetecilik okulunda Gönensin ve Hasan Cemal gibi iki önemli entellektüel usta ile çalışmak bugün hala şeref duyduğum hayat adımlarından önemli bir dilimi teşkil ediyor" derken, Fatih Güllapoğlu, "Çok erken oldu Okay" diye yazdı.
Barış Bil ise, "Okay Gönensin benim neyim?" diye sorarak anılarını kaleme aldı.
İşte Gönensin'in birlikte çalıştığı gazetecilerin yazdıkları:
Gündüz İmşir:
Hürriyet Gazetesinden beni transfer ettiği Cumhuriyet Gazetesinde çalışmaya başladığımda önemli bir idealime de Okay Gönensin sayesinde kavuşmuş oldum. Bu önemli gazetecilik okulunda Gönensin ve Hasan Cemal gibi iki önemli entellektüel usta ile çalışmak bugün hala şeref duyduğum hayat adımlarındanönemli bir dilimi teşkil ediyor. Bugün bu ustalardan Okay ağabeyimi kaybettiğimi öğrendim. Üzüntüm çok büyük. Fransız ekolünden gelen 24 saat gazetecilik yapan kıvrak bir zekaya sahip Türk medyasının önemli mihenk taşlarından birisiydi. Son dönemde savunduğu birçok görüşe kesinlikle katılmamama karşın Gönensin Ağabey yönetici olduğu bir gazetede tüm sayfaların ilan bölümlerine kadar olan hakimiyetiyle eşine ender rastlanan bir gazeteci olarak beynimde ve kalbimde çok özel anılarla yaşayacak. Artık Yakup meyhanesininin hemen girişinde karşılaştığımız ve hemen yanağına bir öpücük kondurduğum Okay Gönensinin yokluğuna alışmak kolay olmayacak. Hoşçakal usta...İyiki seni tanıma Şeref'ine erişmişim...
Fatih Güllapoğlu
Okay Gönensin'in Cumhuriyet Gazetesi'nin Yazı İşleri Müdürü olduğu dönemin bir bölümünde ben de Cumhuriyet'teydim. O dönem 12 Eylül darbe dönemi idi ve özellikle hem Cumhuriyet hem de bizler için çok ağır bir dönemdi. Arkadaşımdı, ikimizin de bekar olduğu bir dönem oldu, neredeyse iş çıkışı her akşam dışarıda da birlikte dolaşırdık. İş dışında sıkı bir sofra arkadaşıydık. Sıkı bir entellektüel ve tam bir kitap kurdu idi. Zekası normal zeka düzeyinden yüksekti. Ama en önemli kusuru kendine bakmaması, sağlıksız yaşamasıydı. Son dönemdeki Okay Gönensin siyasal açıdan aynı Okay değildi. Ama o hayatımın bir döneminin en önemli dostlarımdan birisiydi. Çok erken oldu Okay. Özel yaşamında hiç bir zaman istediğin mutluluğu elde edememiştin. Dilerim ki mekanın cennet olur ve o dünyada aradığın mutluluğa kavuşursun.
Barış Bil
Okay Gönensin benim neyim?
Yıl 1988 filan, Cumhuriyet Gazetesi Ankara bürosunda, 3 kuruşa sigortasız çalışan bir foto muhabiri adayıyım. Eskilerin “Yazı müdürü” dediği Okay Gönensin telefonla arayıp son derece nazik bir ifadeyle bir ricada bulundu…
“Kayın pederim Ali İhsan Göğüş İnönü Vakfı’ndan bir plaket aldı bu gün, sen de gazete için fotoğrafını çekmişsin, şekerim 1-2 kare basıp yollar mısın bana?”
Unuttum.
Koca yazı müdürü 6 ay, ayda 1-2 kere arayıp “bulabildin mi fotoğrafı” diye sordu. Aynı nezaketle…
Kaybettim.
En ufak bir imada bile bulunmadı.
Normal şartlarda olması gereken benim bir daha o büroya girememem…
6 Kasım 1991.
Hasan Cemal-Okay Gönensin gurubuna karşı İlhan Selçuk- Uğur Mumcu ve onların ardından benim de aralarında bulunduğum bir gurup Cumhuriyet’ten istifa ettik. Konu burada kimin haklı olduğu, niye istifa ettiğimiz filan değil ama karşı guruptaydım.
1994 yazı, işsiz ve 5 kuruşsuz günler, Yurdagül dedi ki, -Okay yeni gazete çıkarıyor, Ali Acar görsel yönetmen, arasana...
Aradım, hemen gel dediler, gittim, hemen işe başlatıp yarım maaş da peşin verdiler, eve dönecek otobüs param yokken, cebimde 15 milyonla çıktım ordan.
Hiç bişey sormadı, nazik bir gülümsemeyle elimi sıktı.
Mesela o sırada odada olan Gürsel çenesini yukarı kaldırıp, sigara dumanını yüzüme üfleyerek “barış bil…” diyerek uzun uzun bakmıştı yüzüme.
13 mart sabahı.
Gazi Mahallesi olayları, çok fotoğraf çektim, sabah erken gitmiştim, olaylar önümde patladı, fotoğraflar iyi oldu.
Okay abi Sabah’a filan fotoğraf satmış, çok keyifli, “seni fotoğraf editörü yapalım” dedi. Neden? Memnun değilmisiniz benden, bırakın fotoğraf çekeyim dedim, içerde ne yapacağım? Tamam dedi.
Nisanda operasyonlar filan. Çok çalışıyorum. Bir gün Genel Kurmay başkanı Karadayı aramış, çektiğim fotoğrafları konuşmuşlar, odasından çıktı, yanıma geldi, "Ne yapayım senin için" dedi. Abi bişey istemem, çalışıyorum, iyiyim ben.. dedim. O günden sonra hiç bir zammı tek almadım, en az 2,5 katı aldım her 3 ayda bir aldığımız zammı.
Gazeteye sanatsal yayınlar getiren Muharrem vardı, ondan her ay 500-600 dolarlık kitap alırdım, bir gün gördü, -Neden alıyorsun bunları, ne kadar aldın diye sordu. Muharrem anlattı aldığım kitapları, o günden sonra aldığım bütün o pahalı sanat yayınlarının parasını Okay abi kendi cebinden ödedi.
Evlendiğim gün, kokteyl, ardından yemek, gece en son çıktı salondan, ve yanımda oturdu bütün gece. O gün Küçük Armutlu’da kıyamet kopmuştu.
Bir ara Yeni Yüzyıl’ın tirajı düştü. Filiz, Sabah Gazetesi dedikodusu ile beni kızdırıyordu. “Okay Beyin yerine Erdal Şafak’ı getirecek Dinç bey” diye.
Kantarın topuzunu kaçıran bir espri mi desem?
Yeni Yüzyıl'dan ayrılıp Sabah’a gittiğimde maaşım 677 milyondu. İş görüşmesi yaparken Can abi “sakın kimse duymasın maaşını, burda ençok alan bu paranın 1/3 ünü bile almıyor” diye tembihle işe aldı beni. Sabah’ın özel haber ekibine. Yeni Yüzyıl’da her gün fotoğrafı yayınlanan ben, Sabah’da 1,5 yılda toplasan 50 fotoğrafım olmamıştır.
Sahi, Okay Bey benim neyim?
Bu sabah gözümü açtım, elimi telefona attım ve Pınar’ın yazdığını gördüm, şok oldum.
Öylece kaldım.
Ne kadar üzüldüğümü anlatamam.
Yılda bir kere de görsem..
Oturup uzun bir sohbeti paylaşmamış da olsam..
Yeri benim kalbimin baş köşesidir.
İş hayatımda Tunç Pura, Ali Acar ve Okay Gönensin’in bana kattıkları benim için ölçülemeyecek kadar değerlidir.
Nezaketi, beyefendiliği, centilmenliği, bilgisi, kültürü ve öğreticiliği ile aklımdan hiç çıkmayacak.
Hep gözümün önüne muzip, çocuksu, heyecanlı ve çoğu zaman neşeli bakışları gelir.
Öyle de kalacak.
Bilmiyorum Okay Gönensin benim neyim, ama çok değerlim…
