– ‘En İyi Kadın Oyuncu' ödülünü aldığınızda ne hissettiniz?
Çok heyecan vericiydi. Bu sene diğer adayların hepsini izleyemedim ama çok kuvvetli, ustam olan isimler de vardı adaylar arasında. Çok büyük bir beklenti içinde olmadığım için konuşma bile hazırlamamıştım. Adını duyunca sahneye çıkmak ve ödül almak büyük mutluluk.
– Oyunu sahneye koymaya başladığınızda “Afife'de ödül alırız” diye düşünüyor muydunuz?
Ödülü aslında seyirciye hikayeyi ulaştırdığın zaman alıyorsun. Biz sahneye çıktığımız her akşam ödül alıyoruz zaten. Bir kişinin kalbindeki teli titretebiliyorsak, o zaten ödül oluyor.
Vicdanımızı aklamaya çalışıyoruz
– Oyunun ana teması mültecilikle ilgili neler düşünüyorsunuz?
En büyük derdim, bu konuda yapılması gereken çok şey varken birçok şeyi yapmamak. Elimizi taşın altına çok sokmuyoruz. Sosyal medyadan bir şeyler paylaşarak vicdanımızı aklamaya çalışıyoruz. Oysa daha aktif olmalıyız.
Mesafeleri yıkmalıyız
– Oyunda birbirinden farklı dört karakter var. Hepsi nasıl ortak bir noktada buluşabiliyor?
En sivri karakterler seçilmiş ki seyirciler olayı kendisinden uzaklaştırarak anlamaya çalışsın. Ama herkes bu kadar öfkeliyken, nasıl olacak bilemiyorum. Tiyatroda, sinemada bir kişinin yanlışlıkla telefonunun açık kalmasına bile tahammülümüz yok çünkü korkunç bir önyargı var. Aramızdaki mesafeleri yıkmamız gerekiyor; başka yolu yok.
Bütün meselemiz iletişim kopukluğu
– Oyunda mültecilerin yaşadığı acıların yanı sıra bir dayanışma örneği de görüyoruz. ‘Yuva' bize bu tür dertlerle ilgili nasıl bir çözüm önerisi getiriyor?
Oyun, lisan farkından dolayı birbirini hiç anlamayacakmış gibi gözüken insanların birdenbire iletişim kurmak istediklerinde, iletişim kurabileceklerini, aslında farklı yerlerden gelmediklerini gösteriyor. Bütün meselemiz iletişim kopukluğu. Biz internet vesilesiyle çok fazla iletişim kurduğumuzu zannediyoruz ama bir o kadar da birbirimizden uzaklaşıyoruz. Karşı karşıyayken söyleyemeyeceğimiz şeyleri internette acımasızca yazıyoruz. Bu iletişim değil.
