Özlemini duyduğumuz bu haklara ne kadar sahibiz? İnsan hakları ihlalleri denilince dünya sıralamasında ilk sıralarda yer alıyoruz. Özellikle 20 Temmuz 2016’dan itibaren uygulamaya koyulan olağanüstü hal ile birlikte insan hakları ihlalleri artık olağan bir hale geldi.
OHAL’in baskıcı uygulamalarının dünyaya bir çığlığı haline gelen Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın, “İşimizi geri istiyoruz” talepleri hala yerine ulaşmadı. KHK’lar ile işleri ellerinden alınanların sayısı 100 bini geçerken, OHAL’in hukuksuz uygulamalarını onuruna yediremeyen yaklaşık 50 kişi intihar etti.
2017’nin ilk 8 ayında 1.119 kişi iş kazasında hayatını kaybederken, ilk 5 ayda ise 173 kadın cinayete kurban gitti. Siyasi iktidar, hamasi söylemler yerine gerçekçi politikalar üreterek bu cinayetlerin önüne geçmekle yükümlüdür.
İnsan Hakları ihlallerini kamuoyuna duyurmakla görevli gazeteciler ise artık cezaevlerine sığamaz durumda. 2017 Basın Özgürlüğü İndeksi’nde Türkiye 4 sıra gerilerken, 180 ülke arasında 155. sıraya kadar düşmüş durumda.
Toplantı ve gösteri yapmanın yasaklandığı, sosyal medya paylaşımlarının mahkemelik olduğu, gözaltı ve tutuklamaların artarak yaşandığı bir ülkede “İnsan Hakları”ndan söz etmek gerçekten imkânsız hale geldi.
Her geçen gün karanlığa doğru koşar adım ilerleyen AKP iktidarının son bulduğu gün, “İnsan Hakları” için tarihi bir gün olacaktır.
Sadece doğmakla kazandığımız hakları, hiçbir bireyin, kuruluşun veya devletin değiştirme, yok sayma hakkı yoktur. Beraber attığımız her adım, söylediğimiz her söz, yazdığımız her sözcük, haksızlığa direnme ve haykırış, hak alma yolunu kısaltacaktır.
İnsan haklarının özgürce yaşanabildiği günlerin özlemi ile 10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü’nde bir kez daha barış, demokrasi ve hürriyet dileklerimle, sevgi ve saygılarımı sunarım.
